DIERBARE SCHADUWEN

 

Stay+Illusion+with+NBA+Sticker

Dierbare Schaduwen,

Als het hierbinnen ook maar iets donkerder wordt, kan niemand ooit meer zien, zoals katten
Met ogen die dichtgenaaid zijn bij de geboorte.

Ik kon nauwelijks verdragen wat ik nu neerschreef.
Op de zware notenhouten tafel – ingewanden om te roosteren op een houtvuur,

Het lendenstuk, een spit, een stuk ijzer dat beweegt in een stuip van bloed.

Hier, zit in mijn schoot en spin.

Ooit, in het futloze geluk van de verbeelding, in het excelsior van leven in het wild, droeg ik
een overgooier

Van een halfwollen-halflinnen stof – wetend dat hij te verlegen was om die aan de achterkant
open te knopen.

Miss Stein zou nooit, niet in dit leven, opduiken in mijn werkgetob.

Wat niet ooit al gezegd is kun je niet terugnemen.

Jong geslachte geiten zouden de zachtste handschoenen voor hem gemaakt hebben, voor zijn
handen.

Voornaamwoorden zijn niet om mee te spotten, bezittelijke noch de andere.

(Mijn is een gazelle, natuurlijk.)

Ik ben verfijnd van geest en vereer de zichtbare wereld, de vrijage, het dieptepunt, het teken ervan.

En dat alles zou begraven worden in het drama van mijn verder gaan.

Gedicht: Lucie Brock-Broido
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: Omslag van de bundel, waaruit dit gedicht (het titelgedicht) afkomstig is
Uitgave:Knopf, New York, 2013

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op DIERBARE SCHADUWEN

Toon Reacties (1)

Geef een reactie