DE LAATSTE WIL VAN ALEXANDER

images

Dan, als ik tuimel in de kist
doodsoverwonnen en bezweken,
laat mijn twee handen zijn ontbloot
en uit de baar naar buiten steken.

Dat, als ik het paleis verlaat
en langs de grote weg mij richt,
een elk mijn schamelte ontwaar’
en worde door mijn lot gesticht.

Hoe zulk een, die veroverd had
van aarde-oppervlak tot aan
de helle hoogten van gebergt’,
de diepten van de oceaan,

die des turkooizen hemels vriend
en onbeperkte gunsteling
de verste grens van het heelal
in zijn grootmeesterschap omving,

en zeggen kon: mijn stalen arm
noopt de bevolkte wereld gans
dat hij zijn opgebrachte cijns
uitstorten moet in mijn balans,

ziet aan! hij maakte zoveel zorg
en moeite en zoveel schats te schande
en is verloochend door zijn geld
en heengegaan met lege handen!

Zegt overluid dit al, opdat
de drom der saamgeschoolde velen,
elk naar zijn rang in deze dag
van onmacht en berooidheid dele.

Dat zij de kietel van het goud,
het veile, in hun ziel verslaan
en zuchten om hun eigen lot
en niet om mijn verloren gaan.

J.H. Leopold
uit: Oostersch II

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *