BOWIE, PORTRET IN EEN AANTAL CITATEN

CZHjgK7UAAAp65_

De wereld zonder Bowie begint per dag meer gestalte te krijgen. Het is een saaiere wereld, dat staat wel vast. De nieuwe nieuwtjes worden steeds snipperiger en het ophalen van oud nieuws is al een tijdje bezig.
Zo vond ik een aantal citaten uit interviews die ik interessant vond omdat ze op een bepaalde manier voor mij herkenbaar waren.
Over de fragmentarische en impressionistische teksten die hij voor Station To Station en Low begon te schrijven zei hij bijvoorbeeld: ‘Eno got me off narration, which I was so intolerably bored with. Narrating stories, or doing little vignettes of what I thought was happening in America and putting it on my albums in convoluted fashion… Brian really opened my eyes to the idea of processing, to the abstract of communication.’
De tekst verdraaien tot iets dat minder direct herkenbaar is. Ja, dat gebeurt in de poëzie veelvuldig. Maar het narratief blijft altijd bestaan, ook al wordt het alleen gesuggereerd of voor driekwart overgenomen door de muziek. Wat dat betreft is de poëzie in het nadeel. De woorden moeten hun eigen muziek scheppen en hun eigen narratief verbergen dan wel onthullen.

Wat mij ook erg aansprak is hoe Bowie Iman het hof heeft gemaakt. Zoals iedereen van de generatie die in de jaren zestig volwassen werd, had hij volkomen vrije opvattingen wat seks betreft en die werden niet door het huwelijk ingeperkt. Denk bijvoorbeeld aan wat Patricia Paay daarover onlangs vertelde in DWDD. Maar toen hij veertig was geworden en zijn huwelijk met Angie al  meer dan tien jaar ontbonden was, heeft hij het voor het Somalische topmodel anders aangepakt. Hij zei dat hun romance ‘was conducted in a very gentelmanly fashion I hope, for quite some time. Lots of being led to doorways and polite kisses on the cheek. Flowers and chocolates and the whole thing. I knew it was precious from the first night, and I just didn’t want anything to spoil it.’
Dat doet me sterk denken aan hoe ik mijn huidige geliefde, die inmiddels mijn vrouw is, heb veroverd: ik heb het volgehouden U tegen haar te zeggen tot we voor de eerste keer in bed lagen.

Wat ik ook heel herkenbaar vind is het volgende: ‘I had to learn how to evaluate what sharing one’s life meant,’ zei Bowie later. ‘Strange new things like learning to listen, knowing when a reply was not necessary but just being a receptive human being…  Most importantly, though, turning one’s asocial, possessive and inevitably destructive characteristics around.’
En hij, die zich altijd volstrekt a-politiek had opgesteld, schreef opeens, mede naar aanleiding  van zijn gehuwd zijn met haar, Black Tie White Noise, een reactie op de rassenrellen in Los Angeles van 1992, waarin onder meer de regels

I’m lookin’ through African eyes
Lit by the the glare of an L.A. fire
I’ve got a face, not just my race

Ook met de geboorte van de dochter die hij met Iman kreeg – Alexandria in 2000 – veranderde zijn denken. ‘Since my daughter’s been born, I am changing as a writer. There has been a shift in the weight of my responsibilities, relinquishing my own concerns about myself and Iman as a couple, and instead thinking about Lexi and what her world is going to be like.’ En op een ander moment zei hij ‘I desperately want to live forever. You know what I want [is] to still be around in another forty or fifty years… I just want to be there for Alexandria. She’s so exciting and lovely, so I want to be around when she grows up.’
Het is mede om deze uitspraken dat ik denk dat Donny McCaslin gelijk had toen hij meldde dat David Bowie hem had laten weten dat de song Blackstar tegen de dreiging van ISIS was geschreven.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op BOWIE, PORTRET IN EEN AANTAL CITATEN

Toon Reacties (1)

Geef een reactie