BOWIE’S WHITE LIGHT CONCERT (1976)

1976_fly_away_duke_live_600wHoe ging dat er in het predigitale tijdperk aan toe bij de kranten? Zo. Als muziekmedewerker werd er van je verwacht dat je onmiddellijk na het concert je bespreking maakte en die bij voorkeur nog voor middernacht doorgaf aan de speciale telefonist die hiervoor was. Dan stond het stuk de volgende ochtend in de krant. Met name voor popconcerten speelde de actualiteit een belangrijke rol. Vaak was er namelijk de dag daarop nog een tweede optreden. Dat betekende wel dat je je recensie door de tijdsdruk meestal moest beperken tot het geven van alleen de noodzakelijkste informatie. Mijn stuk over het Station to Station optreden van Bowie draagt alle sporen van deze omstandigheden. Er is aan wat er in de krant terecht gekomen is niet meteen af te lezen dat dit het meest indrukwekkende concert was dat ik tot dan toe – en eigenlijk nog steeds – ooit gezien had.

Nu zou ik als eerste het voorprogramma noemen dat bestond uit delen van het nummer Radio Aktivity van Kraftwerk, die op concertsterkte gedraaid werden en ook onder film van Bunuel (spectaculair hoogtepunt: een scalpel die een oogbol doorsnijdt) waren gelegd. Bowie had eerst Kraftwerk zelf als voorprogramma gevraagd.
Deze hele set up was bedoeld om de sfeer aan te geven waar zijn eigen muziek naadloos bij aan moest sluiten. Het Berlijnse expressionisme zoals hij dat had leren kennen, hard, somber en in zwart-wit. Vandaar ook de belichting van de show waarbij het wit versterkt werd door en Klieg filmlampen die hij waarschijnlijk goed had leren kennen tijdens de opnamen van The Man Who Fell To Earth, die nog maar een half jaar achter de rug waren.
Het karakter van The Thin White Duke dat hij hier introduceerde paste daar helemaal in: zwart pak met vest en een stralend wit overhemd. De enige kleur die er tijdens deze hele avond te zien was kwam van zijn oranje haar en – heel subtiel – van het blauwe pakje Gitanes sigaretten dat in zijn vestzak stak en waarvan hij er af en toe een opstak.
Twintiger en dertiger jaren Berlijn, de schrijver Isherwood, de sfeer ook van de film Cabaret (van Bob Fosse) die nog in 1972 niet nagelaten had grote indruk te maken.
De sobere en ijzersterke belichting van deze toernee was des te verrassender omdat de gekleurde podiumbelichting nog steeds in opmars was en er steeds uitbundiger gebruik van werd gemaakt door popgroepen. De hele popmuziek speelde in deze decennia wat gebruik van nieuwe technieken (ook voor geluid en geluidsopnamen) en vondsten betreft een voortrekkersrol.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op BOWIE’S WHITE LIGHT CONCERT (1976)

Toon Reacties (2)

Geef een reactie