CONCERTBESPREKING STATION TO STATION TOURNEE, 14 mei 1976

CYzTPE7UkAAZG_F

Als een kunstenaar overlijdt gebeurt er iets wonderlijks met zijn werk. Het is namelijk opeens af. En daarmee staat het definitief open voor interpretaties. Er zal niets meer bijkomen. Dit is het.
Nu was in het geval van David Bowie al heel lang duidelijk dat werk en persoon belangrijk en invloedrijk waren. Maar hoe belangrijk begint eigenlijk nu pas, na zijn dood, door te dringen.
Vergelijk maar eens. Hoe erg zal het zijn als straks Mick Jagger, een ander icoon uit de rock-era, zal overlijden? Het zou erg zijn, maar er valt geen peiler van de rockgeschiedenis met hem weg. Hetzelfde geldt voor Bryan Ferry, hoe belangrijk Roxy Music ook is geweest.
Ik zie zo gauw niet iemand van de importantie van Bowie. Lou Reed, die ik wel als van zijn kaliber beschouw, is immers al overleden.
Zo lang iemand leeft staat hij nog gewoon in de massa van zijn tijdgenoten, ook al steekt hij daar bovenuit. Maar valt hij daaruit weg, dan komt hij helemaal op zichzelf te staan. Vandaar misschien dat ik nu ook steeds de behoefte voel om zijn hele oeuvre te onderzoeken. Ook al is dat dan door middel van losse sonderingen.
Wat ik van hem vond tijdens zijn leven staat in Het Jasje van David Bowie (Uitgeverij De Harmonie), dat – voor de duidelijkheid – niet alleen over hem gaat maar over de hele periode van 1968 tot 1986. Een aantal toevoegingen vanuit definitiever perspectief ben ik bezig hier te verzamelen.
Daar horen ook de concertbesprekingen bij die ik indertijd maakte. In die stukken probeerde ik meestal al het belang van de persoon of de groep in kwestie in het geheel van de ontwikkeling van de rock aan te geven. Bovendien is in retrospectief het bijzondere ervan nu dat ze ook een kijkje in een bepaald moment in de tijd, in de geschiedenis. Het zijn als het ware snapshots waarin het leven van toen voor even betrapt is.
Waar nodig voeg of licht ik toe.

DAVID BOWIE MEER DAN MEESTERLIJK

De Engelse rockster David Bowie is voor twee concerten in Nederland. Het ene optreden vond donderdagavond plaats in de grotendeels uitverkochte Ahoy-hal. Het andere vindt in dezelfde hal vanavond plaats.
Het is de eerste keer dat Bowie, die al een aanzienlijk en invloedrijk oeuvre op zijn naam heeft staan, hier optreedt. Het gehele programma was door hemzelf in elkaar gezet. Als voorprogramma diende Bunuels klassieke korte film Le Chien Andalou, die fraai aansloot bij Bowie’s eigen optreden, niet alleen door de surrealistische kanten die zijn recente werk kenmerken, ook door zijn huidige image, zijn kleding en misschien zelfs door het statige zwart-wit waarin zijn show uitzonderlijk fraai belicht was.
Bowie werd vergezeld door vijf muzikanten. Ex-Yes-man Tony Kaye was op klavierinstrumenten te horen; de van de laatste platen bekende Carlos Alomar, George Murray en Dennis Davids op respectievelijk tweede gitaar, bas en drums, terwijl de vlak voor deze tournee aangenomen eerste gitarist Stacey Heydon zich ontwikkeld bleek te hebben tot een ware aanwinst.
Station to Station opende het concert op imponerende wijze, een indruk die in de anderhalf uur dat het optreden duurde nauwelijks meer zou verflauwen. De band was zeer hecht en uiterst soepel; Bowie zelf zong en bewoog zich met gecontroleerd, koel pathos. Suffragette City sloot goed aan op het dramatische begin: een combinatie van kracht, souplesse, vaart en controle. Het hele programma tot en met de sluipende en glijdende witte spot zat met een uiterste perfectie in elkaar.
Fame, Word on a Wing en Stay volgden. Het laatste in een iets meer opgepepte versie dan op de plaat. In de instrumentale finale hiervan schitterde Heydon op gitaar. Bowie’s jammerende fraseringen en zijn gereserveerde, dramatische gebaren lieten niet na veel indruk te maken.
De muziek die hij brengt is de elegantste zware rock die er momenteel gemaakt wordt. Hij is de enige echte belangrijke ster die de jaren zeventig tot nu toe hebben opgeleverd. Zijn versie van Lou Reeds Waiting for the Man was in zijn opgewekte berusting een stap verder dan Lou Reed zelf tot nu toe heeft weten te bedenken. Life on Mars en Five Years waren ontroerende hoogtepunten van het concert, verrassend van keuze en prachtig gezongen en gemusiceerd.
Het laatste deel van het optreden (Changes, TVC15, Diamond Dogs) was losser en iets mechaniseer dan het zeer gespannen eerste deel. Rebel, Rebel en Jean Genie vormden de voortreffelijke toegiften van een concert dat niet minder dan buitengewoon en in veel opzichten zelfs meesterlijk genoemd kan worden.

De Volkskrant, 14 mei 1976

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op CONCERTBESPREKING STATION TO STATION TOURNEE, 14 mei 1976

Toon Reacties (1)

Geef een reactie