ANADYOMENE

 

 

Zo mooi, zoals haar naakte
Lichaam door de branding springt,
De borsten hoog, de armen
In het verlengde van haar rug
Geheven. Ik zie onder haar
Huid als nooit ontwikkelde
Vleugels die zich willen uit-
Slaan haar schouderbladen zich
Driftig bewegen. Een on-
Verminkte Venus is zij,

Levend uit het gemarmerd
Schuim herrezen. Ah, lieflijk
Zoals haar zachtheid de
Gespierde golven weerstaat! Haar
Handen houdt ze voor de holten
Met het stugge haar. Voor haar
Knielen de rotsen, rustend
Tegen elkaar en bieden ze
De door een meester geslepen
Vormen van hun ruggen

Aan. Voor hun sculptuur had
De polijster van het getij zijn
Eeuwen nodig, maar de natuur
Heeft haar volmaakt gemaakt
In nog geen eenendertig jaar.

***

Foto: Gabriele Viertel
Gedicht: Elly de Waard, Een Wildernis van Verbindingen

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op ANADYOMENE

Toon Reacties (2)

Geef een reactie