DE NACHT GLANST ALS ZWART LAK

 

De nacht glanst als zwart lak waarin
het hemellichaam maan een rand van chroom
bezet. Kettingen van licht, als pulsars die beslaan,
zijn om de aarde heen gelegd.
Ik kijk van bovenaf, zonder begrip
in het ontheemdend digitale van deze
om mij uitgestrekte chip.
Ver van jou ben ik voorgoed pas
in den vreemde.

Sirenes echoën als feedback door de stad,
rondzingend stedelijk geluid
dat boven singels hangen blijft. Ik heb geen vat
op deze wereld, geen bezwering
anders dan in het analoge van je gezicht
dat ik in telkens andere woorden voor mij opricht –
want ik heb je horend gezongen en ziende
gedicht, jij die zo doof als stilte bent, zo
blind als licht.

 

Beeld: NASA
Gedicht: Elly de Waard, uit: Furie

Dit bericht is geplaatst in Furie. Bookmark de permalink.

1 Reactie op DE NACHT GLANST ALS ZWART LAK

Toon Reacties (1)

Geef een reactie