HET SPREKEN VAN DE HALMEN

 

 

Het spreken van de halmen klinkt als grazen
nu zij alleen gelaten zijn met wind.
Laagste gewas, dat sinds de nacht is ingekeerd
tot aarde van zich horen laat.

De korte rukken die ze stilte doen verbreken
zijn gelijk aan die van lippen die ze scheuren –
zijn dit al hun woorden? Is hun betekenen,
gezond of ziek, in zegevieren en in breken – identiek?

De nacht bezielt de struiken
zij spreiden huiver tot de maan
tussen twee bomen in een bocht
plotseling haar licht werpt als uit luiken.

 

Foto: Marijke Aveling, Roerloos riet
Gedicht: Elly deWaard, Furie

 

 

Dit bericht is geplaatst in Furie. Bookmark de permalink.

2 Reacties op HET SPREKEN VAN DE HALMEN

Toon Reacties (2)

Geef een reactie