TEGEN DE AVOND…

Tegen de avond, als het gegil
van de dag wegsterft en het strand
leeg raakt, de zee kalmer wordt
met een brede langgerektheid
die zich als een verzadigdheid
van alle geluid van je meester maakt

en zich een zachte nevel
als grijs leder over alles uitspreidt

dan aan te schuiven op een verloren
zitplaats tussen de gedempte stemmen
en het deinen van het water
en bij het getij van beide
dan weer wel en dan weer niet
te horen

 

 

Foto: Anita Koster, Strandpaviljoen Zuid
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Dit bericht is geplaatst in Anderling. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *