Gebeurt dat tegenwoordig nog wel eens? Dat dichters voor de gein (of in ernst) op elkaar reageren in een gedicht? De afstand tussen de dichters-generaties is tegenwoordig zo groot. De jongeren kennen de ouderen niet meer en omgekeerd. Ik beschouw dat als achteruitgang. De poëzie is één groot geheel, één corpus en interactie daarbinnen is zinvol.
Andreas Burnier behoorde tot een oudere generatie, maar onze omgang was hartelijk, respectvol en gebed in humor.
Dit sonnet schudde ze uit haar mouw naar aanleiding van mijn hieronder afgedrukt gedicht.

BERICHT VAN BAKKUM

Mijn hart gehesen zeil ik uit,
Het ook als vlag in top
En strak en sierlijk voert het mij
Naar jou voor wie het klopt.

Jij bent het die mijn hart beweegt,
Naar jou beweegt het mij,
Voor jou dat ik mijn schip besteeg,
Aan zee stapte ik op.

En als er, starend op het strand
Van Kijkduin voor je blik
Een vuurrood zeil uit zee opdoemt
Zijn het mijn hart en ik.

 

Handschrift: Andreas Burnier

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

3 Reacties op

Toon Reacties (3)

Geef een reactie