ACHTER DE DUINEN SMEULT EEN DUISTER VUUR

Achter de duinen smeult een duister vuur
dat plotseling een net van druppels aan de struiken doorlicht.
Haveloze ruigte, slordige kracht van bloei.

Op de tuintafel liggen dorre bladeren
achteloos als beduimelde speelkaarten
overgebleven uit een ander seizoen.

Het huis draagt een vermolmde goot waaronder stenen
als een vijver opgeklaarde lucht na regen
spiegelend raamglas houden ingelijst.

Onder dit oppervlak straalt leven,
warm geel licht, groen van planten, rood van boeken –
in onherbergzaamheid gebleven intimiteit.

 

Foto: eigen foto
Gedicht: Elly de Waard, Afstand

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

3 Reacties op ACHTER DE DUINEN SMEULT EEN DUISTER VUUR

Toon Reacties (3)

Geef een reactie