HET BOS IS MIJ

Ik sloot mijn ogen en was in
een donker bos, zodat ik ze
weer kon openen; de rechte
stammen stonden ordelijk en

los, het loof was zwaar en hing tot
op gelijke hoogte, de kruinen
grepen op gesloten wijze
in elkaar en het was er vochtig

en verademend; een ruimte
waar ik mijn ziel bevrijden kon
uit het on-eigene en wat haar
inspon en verstikte en waar

ik ook zelf mijn ik te eigenen
leggen kon, in aarde zijn en
zich vertakkend hout en ondoor-
dringbaar zijn in eigenwaarde.

 

Foto: Sylvia de Vlaming, Het Bergense bos
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op HET BOS IS MIJ

Toon Reacties (2)

Geef een reactie