AMY CLAMPITT SUNDAY MUSIC

AMY CLAMPITT: ‘een “intellect engaged in the hazardous / redefinition of structures / no one has yet looked at”‘(Helen Vendler)

In ‘Sunday Music’ ontwikkelt Amy Clampitt, uitgaande van Händels Concerto Grosso – dat ze ‘verrukkelijk’ noemt en bijna in dezelfde adem een ‘barokke naaimachine’ – een filosofie over de aard van de vooruitgang.
Ze doet daartoe een losse greep uit de evolutie van menselijke verworvenheden door de eeuwen heen – van het perspectief dat de Renaissance ons opleverde tot en met de trillende bassen van de stoomschepen – als om de chaos en de rijkdom van alles wat bereikt is af te zetten tegen wat zij ziet als de ‘ontkoppeling’, de loslating daarvan die in deze tijd gaande is.
Haar kale, zuivere en ongemakkelijke conclusie bereikt zij vrijwel op dezelfde manier als zij Mozart zijn muzikale schoonheid laat ‘logen uit een zeef van ellende’, maar dan in omgekeerde zin: de rijkdom en diversiteit gaan over in een barre, intergalactische winter.

Lees dit  visionaire gedicht, dat al in 1980 werd geschreven.

*****

ZONDAGSMUZIEK

De barokke naaimachine van Georg Friedrich
gaat terug, gaat terug om de resten bijeen
te stikken van een schema dat uit de mode is,
al die onevenwichtige, overdreven verwachtingen
moeten hoognodig in revisie, re- is
de natuur der dingen, of preciezer
(in de stiksteek, in de stiksteek) de
aard van de vooruitgang.

Niet langer een loodlijn om een voetpad te bepalen, of
een klaagdeun geblazen op een antilopebot, niet langer
het heisa-ho van achter de handkar, de aard van
het vooruitgaan is niet het perspectief,  geen trappenhuis,
niet, zoals voor de muze van Josquin of Gesualdo,
sostenuto, een bijeen leunen in
herinnering aan dingen die zich houden aan
samenvoegen en convergeren,

noch is het langer een omloop, de vos-en-gans-
voetsporen van de tonaliteit, die rond en
rondgaan in de sneeuw, de centripetale
kracht van het dominante. De aard van het volgende
is niet wat we lijken te horen
of ons verbeelden te voelen; het is geen dans,
geen melodie, geen elegie,
is zelfs geen chemie,

niet Mozart die serafijnen loogt
uit een zeef van misère. De aard van
het volgende is geen fuga of rondo, geen voetpad
of karrespoor, niet de trillende bassen van het
stoomschip, maar minder en minder
weten wat te verwachten, het is
het tempo van de historische
veranderingen dat sneller en

sneller gaat: het is lawaai, het is het stokdove
intergalactische getwitter van droïden, het is
je gereed maken om te ontkoppelen! – maakt niet uit
hoezeer onze hoofden gevuld zijn met
oude liedjes, met polyfonie, met basso
profundo fioritura, met dit Concerto
Grosso’s verrukkelijke (in de stiksteek,
in de stiksteek) Allegro.

 

Gedicht: Sunday Music, uit; The Kingfisher, Knopf, 1983
Vertaling: Elly de Waard
Handschrift: Amy Clampitt
Aan Amy Clampitt is op deze website een apart hoofdstuk gewijd.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *