DE WIND EN IK

Ik wilde het ongerepte
Wilder, maar dichterbij vooral
En trachtte de wind te winnen
Voor mijn plannen, hem voor ze in
Te spannen, hij die met leven
Is behept – het in zijn wangen
Draagt en blaast en blaast; die altijd
Zwanger gaat en baart en op de
Spierbal van zijn paradox alles
En allen laat bewegen. Ik

Bokste tegen hem op, hem die
De tijd die ik tot stilstand wilde
Brengen opschort en elk moment
Dat ik verlengen wil verkort.
Ik koos hem tot mijn opdracht, tot
Mijn evenknie, die mij soms
Uitgebannen hield, dan weer op
Handen droeg, het was hem alles
Om het even. – Zo lang, zo lang
Geleden, o nog niet lang genoeg.

 

Gedicht: Elly de Waard, Een Wildernis van verbindingen
Beeld: Iris Le Rütte, Daphne in de Wind
Foto: Arnhemsmeiske

Dit bericht is geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen. Bookmark de permalink.

10 Reacties op DE WIND EN IK

Toon Reacties (10)

Geef een reactie