> Het ritme van Elly de Waard

HET RITME VAN ELLY DE WAARD

img038

Het was een vriendenclub: Guus Vleugel, Renate Rubinstein en Elly de Waard. Ik was bevriend met tekstschrijver “Guus uit Goes”,(negende kind van de beroemdste beschuitbakker van Schouwen) zodat ik af en toe een van zijn vriendinnen ontmoette: Renate met haar messcherpe pen en Elly, die met haar recensies in de Volkskrant status verleende aan de popmuziek. Elly begon te dichten, ik las haar verzen, ontmoette haar af en toe op het boekenbal, en werd stinkend nieuwsgierig toen ik vernam, dat Deborah Wolf en haar zoon, filmer Jeroen Wolf een documentaire over haar leven hadden gemaakt. Door slinkse manipulatie mocht ik deze zien vóórdat op 18 December a.s. “Het ritme van Elly de Waard” in Het Uur van de Wolf wordt uitgezonden.

Een verrukking! Elly laat zich bijna argeloos en zonder terughouding, af en toe ook heel gedecideerd, in de kaart kijken.. We zien, hoe zangeres Frédérique Spigt een vers over het lopen van een blauwtje heeft getoonzet en Elly tijdens het zingen van de laatste regels ( “wij slapen niet tezamen maar gescheiden van elkaar sliepen wij niet”) een op tafel liggend servet grijpt en haar ogen dept! Haar vrouw Marijke ziet het licht ironisch glimlachend aan.

Voor de vierde maal zie ik de film: krijg zicht op de verschillende kanten van de dichteres, haar landelijk leven in Het Vogelwater, ooit het huis van dichter Chris van Geel en Elly de Waard samen. Na zijn dood bleef Elly hier wonen.

Ik krijg niet genoeg van het kijken naar de van de achter haar computer zittend ritmisch op de muziek van Sting meezwiepende Elly, die aan het eind van het nummer stralend recht in de camera:zegt: “Dit is geluk!”.

Hilarisch gesprek met echtgenote Marijke over het al of niet gezamenlijk in bed ontbijten. Over het huwelijk en de manieren hoe het territorium van de ander te respecteren. Marijke, die onnadrukkelijk zorgt voor haar vrouw: “Ik heb het ritme in Elly’s leven gebracht!

Voortdurend zie je een gelukkig mens, die uit het leven haalt wat er te halen valt, haar talent ontwikkelt en verdiept en maar een klein schaafwondje aan de kijker toont: “ Kon er nou niet eens een heel klein prijsje vanaf…?”

Naast de vogels die geregeld de muziekscore in de film verzorgen is er de hoogst originele muziek van Meredith Monk, “Double Fiësta”, gezongen door Tomoko Mukaiyama, die zichzelf op piano begeleidt. Vocalises die wedijveren met die jubelende vogels van Het Vogelwater, waar maar één keer een norse kraai zijn afkeuring laat horen.

Voor de lezers wil ik hier een klein gedicht, uit de bundel “Furie”(1981) overschrijven. :

“O zeg het, zeg iets liefs, laat er

Een woord, speciaal voor mij bedacht,

Die mond verlaten, dat vergoedt

Het missen van de kus die spreken

Overbodig maakt – waarzonder ik het

Stellen moet”

..

“Het ritme van Elly de Waard”, Een beeldschone documentaire van moeder en zoon Deborah en Jeroen Wolf, die eerder een indrukwekkend portret van kunstenaar Willem van Malsen maakten, Dinsdag 18 December in Het Uur van de Wolf.

Marjan Berk in de PZC, 15 december 2012

Reacties zijn gesloten.