DAAROM KOMT DE NACHTEGAAL NAAR HET NOORDEN

Nachtegaal250406

 

Er ligt molm op die stembanden uit het
zuiden door dat zachte zagen
van die G!

Schuur bij dat hout en poets die snaren
zalfsprekend van vleesloze bedenksels
en slappe thee

Denk aan de vleugeltjes en de harige
lijven van vliegen
die de nachtegalen tot voedsel dienen

en onder jonge brandnetels paren –
die borstelen de stembanden, stuwen
de zang in de gouden kelen

van deze zeer schuwen
onder de vogels tot de hoogten op
van hun vlucht

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 2 Reacties

DIT IS (SPANJE)

ingalop

DIT IS

het land van de stekende
torren aan een strand
waar een boot als een pisse-
bed die op zijn rug ligt,

dood, langs drijft door het
zicht en de mestkever,
bemodderd als een laars
waarvoor geen

schoenpoetser is,
de weg aan je naakte
voeten oversteekt
op zoek naar aas.

 

Uit: Onvoltooiing
Beeld: Galopperende mestkever (met dank aan Scientias)

 

Geplaatst in Onvoltooiing | 4 Reacties

DIERBARE SCHADUWEN

 

Stay+Illusion+with+NBA+Sticker

Dierbare Schaduwen,

Als het hierbinnen ook maar iets donkerder wordt, kan niemand ooit meer zien, zoals katten
Met ogen die dichtgenaaid zijn bij de geboorte.

Ik kon nauwelijks verdragen wat ik nu neerschreef.
Op de zware notenhouten tafel – ingewanden om te roosteren op een houtvuur,

Het lendenstuk, een spit, een stuk ijzer dat beweegt in een stuip van bloed.

Hier, zit in mijn schoot en spin.

Ooit, in het futloze geluk van de verbeelding, in het excelsior van leven in het wild, droeg ik
een overgooier

Van een halfwollen-halflinnen stof – wetend dat hij te verlegen was om die aan de achterkant
open te knopen.

Miss Stein zou nooit, niet in dit leven, opduiken in mijn werkgetob.

Wat niet ooit al gezegd is kun je niet terugnemen.

Jong geslachte geiten zouden de zachtste handschoenen voor hem gemaakt hebben, voor zijn
handen.

Voornaamwoorden zijn niet om mee te spotten, bezittelijke noch de andere.

(Mijn is een gazelle, natuurlijk.)

Ik ben verfijnd van geest en vereer de zichtbare wereld, de vrijage, het dieptepunt, het teken ervan.

En dat alles zou begraven worden in het drama van mijn verder gaan.

Gedicht: Lucie Brock-Broido
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: Omslag van de bundel, waaruit dit gedicht (het titelgedicht) afkomstig is
Uitgave:Knopf, New York, 2013

 

 

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

fotoverkeerslichten

O het ritme van stoplichten! Swingend
reed ik door de stad. Mijn voet pompte

het gas in een cadans die naar behoren
op de groene afgesteld was. O het

mennen van de motoren. Het trekken
en remmen van hun paardenkracht! Ik

kwam als een wind die tussen hoge
gebouwen wordt aangezogen naar haar

toegevlogen, als een trein die zich
aan draden langs zijn sporen trekt

naar waar zijn bestemming wacht

Uit: Onvoltooiing

Geplaatst in Algemeen, Onvoltooiing | 1 reactie

WATER, VUUR

Jak-Beemsterboer_Missing,sound-of-the-siren_2012

Als water onder een
bewolkte lucht, met daarin
stukjes goud van zonlicht
kaatsend, zo helder
en ook koel wel zijn ze
als je denkt, maar als je met
open ogen dromerig bent
verkleuren ze tot het
violet van drogende
hortensia’s, zo fijntjes

en zo oud, zo ingetogen.
Soms groeien ze intens
op me, die kleur is niet
te vergelijken, een laser-
straal van blauw en zwart,
ontstoken aan de hersens
zelf, die door de loop van
de pupil wordt afgevuurd op
het bevel van het bonzen
van je hart, je hart.

Gedicht uit: Onvoltooiing
Beeld: Jak Beemsterboer, Missing, sound of the siren

 

 

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

GODENSCHEMERING

10931728_10203827683959063_6815418445953908654_n

De magistrale avondlucht
schildert het industrieterrein

tot Bagdad aan het IJ –
Filters van ragdun, fijngemalen vuil

waardoor de zon haar balken schijnt
versluieren de arabeske werf

en uit dit schitterend palet
rijst er een zeeslag op van wolken.

Bezuiden dit druipt honingzoet elektrisch licht
uit steeds meer vensters van de huizen.

(Ik reis alleen.) Gekleed in flarden
van gezang dat uit de autoradio rafelt

achter mij aan en om mij heen
voeg ik mij zwijgend in de rij.

De stemmen die uit deze stoet
van water en metaal opgaan

vertellen een tumultueus
scheppingsverhaal van een nieuw Babylon

waarvan de duistere contouren
al lonken aan de horizon.

Het ozon verft het asfalt adellijk blauw
als het ademloos door ons bewaarde bloed

dat straks verspild zal worden op de vloeren
van wie de aarde van ons erven.

Gebruikt is dan de oogst die wij het waard vonden
te derven in dit avondlijke uur

waarin het sterven al was uitgerukt.

Uit: Furie
Schilderij: James De Villiers

Geplaatst in Furie | 1 reactie

“BERKENBOSCH”

fantastic-the-old-rocking-horse-in-the-attic-olivier-le-queinec

Zij haalde adem, als naalden
die diep door een stof
getrokken worden en regelmatig
ondergedoken is haar draad.

Wij sliepen onder de hanebalken,
het gevlekte, houten hobbelpaard
stond goeiig wakend in een hoek,
de ijsbeer op de grond droeg

op zijn kop mijn muts van bont. Ik was
je lading, lieveling, ik sprong
terwijl het vroor op je wagon, ik
stookte je vuur en samen stoomden

wij de zomen van de nacht langs en
het uur. O nooit moe van met het oog
van de naald van doen te hebben, naait haar
ademen haar slaap steeds vaster toe.

Uit: Onvoltooiing

Geplaatst in Onvoltooiing | 1 reactie