WATER, VUUR

Jak-Beemsterboer_Missing,sound-of-the-siren_2012

Als water onder een
bewolkte lucht, met daarin
stukjes goud van zonlicht
kaatsend, zo helder
en ook koel wel zijn ze
als je denkt, maar als je met
open ogen dromerig bent
verkleuren ze tot het
violet van drogende
hortensia’s, zo fijntjes

en zo oud, zo ingetogen.
Soms groeien ze intens
op me, die kleur is niet
te vergelijken, een laser-
straal van blauw en zwart,
ontstoken aan de hersens
zelf, die door de loop van
de pupil wordt afgevuurd op
het bevel van het bonzen
van je hart, je hart.

Gedicht uit: Onvoltooiing
Beeld: Jak Beemsterboer, Missing, sound of the siren

 

 

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

GODENSCHEMERING

10931728_10203827683959063_6815418445953908654_n

De magistrale avondlucht
schildert het industrieterrein

tot Bagdad aan het IJ –
Filters van ragdun, fijngemalen vuil

waardoor de zon haar balken schijnt
versluieren de arabeske werf

en uit dit schitterend palet
rijst er een zeeslag op van wolken.

Bezuiden dit druipt honingzoet elektrisch licht
uit steeds meer vensters van de huizen.

(Ik reis alleen.) Gekleed in flarden
van gezang dat uit de autoradio rafelt

achter mij aan en om mij heen
voeg ik mij zwijgend in de rij.

De stemmen die uit deze stoet
van water en metaal opgaan

vertellen een tumultueus
scheppingsverhaal van een nieuw Babylon

waarvan de duistere contouren
al lonken aan de horizon.

Het ozon verft het asfalt adellijk blauw
als het ademloos door ons bewaarde bloed

dat straks verspild zal worden op de vloeren
van wie de aarde van ons erven.

Gebruikt is dan de oogst die wij het waard vonden
te derven in dit avondlijke uur

waarin het sterven al was uitgerukt.

Uit: Furie
Schilderij: James De Villiers

Geplaatst in Furie | 1 reactie

“BERKENBOSCH”

fantastic-the-old-rocking-horse-in-the-attic-olivier-le-queinec

Zij haalde adem, als naalden
die diep door een stof
getrokken worden en regelmatig
ondergedoken is haar draad.

Wij sliepen onder de hanebalken,
het gevlekte, houten hobbelpaard
stond goeiig wakend in een hoek,
de ijsbeer op de grond droeg

op zijn kop mijn muts van bont. Ik was
je lading, lieveling, ik sprong
terwijl het vroor op je wagon, ik
stookte je vuur en samen stoomden

wij de zomen van de nacht langs en
het uur. O nooit moe van met het oog
van de naald van doen te hebben, naait haar
ademen haar slaap steeds vaster toe.

Uit: Onvoltooiing

Geplaatst in Onvoltooiing | 1 reactie

HET JASJE VAN DAVID BOWIE II

SVS_6738

Verhaal

Elly de Waard vertelt een verhaal over David Bowie. Ze zit op het toneel van De Kleine Komedie, ik zit in de zaal, op rij 4. Ik weet niet veel over Bowie, maar zij wel. Ze is een kenner van de popcultuur, en ook nog dichter en feministe, ze kan me heel wat leren. Ze is niet alleen, ze zit naast een projectie van een jasje van de zanger dat ze gestolen heeft. Ooit heeft hij dankzij haar bemoeienis een Edison ontvangen. Maar zij mocht hem na de uitreiking niet interviewen, dat deed Henk van der Meijden. Ze was daarover zo teleurgesteld en kwaad dat ze – werkeloos rondscharrelend in het hotel – zijn opvallende jasje dat daar over een stoelleuning hing ontvreemdde. Dit alles gebeurde ergens in de jaren zeventig. De diefstal bleef niet ongemerkt, in de lispelende wereld van de insiders werd het bekend, Bowie wilde zijn jasje terug hebben, een lokale krant in de binnenlanden van Australië berichtte erover. Ze werd benaderd door fans die er geld voor over hadden om het terug te geven aan de eigenaar, maar dat weigerde ze, ze wilde het alleen teruggeven als hij er zelf om zou vragen. Er zitten aan dit verhaal zoveel aspecten die ik niet begrijp, dat ik een beetje wegdoezel en afdwaal. Daarom is de schok groot als er ten slotte een jongedame uit de coulissen komt lopen die het jasje van David Bowie draagt. Het is geen verhaal meer, ik schrik op uit de wereld van de verbeelding, het is werkelijkheid, ze heeft het nog steeds in haar bezit. Ik bel een Australische vriend en vraag hem wat hij ervan weet. Hij vertelt me dat Bowie blijft mokken, hij denkt nog dagelijks aan zijn lievelingsjasje.

Tekst: A.L.Snijders
Foto: Uitgeverij De Harmonie

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

HET JASJE VAN DAVID BOWIE

SVS_6736

Maandagavond presenteerde Uitgeverij De Harmonie haar nieuwe aanbiedingsfolder in de Kleine Komedie in Amsterdam. En als er een feestje is, zijn wij van de Boekenkrant van de partij.Het zou een leerzame avond worden; van directeur Jaco Groot leerden we dat Perkamentus is vernoemd naar een Zwolse schilder, Hanco Kolk wees ons erop dat Fatima uit de S1ngle-strips maar één oog heeft en Arjen van Lith vertelde over de gevaren voor je portemonnee wanneer je je kledingstijl probeert aan te passen aan je snor. De award voor de meest indrukwekkende anekdote ging wat mij betreft naar Elly de Waard. Zij bleek verantwoordelijk te zijn voor de grootste moderoof uit de popgeschiedenis toen ze in de jaren zeventig het jasje van David Bowie stal. Sterker nog: ze is nog steeds in het bezit van dit jasje, dat op het podium geshowd werd rondom de schouders van een Harmonie-medewerkster.Het is mooi om te zien dat op zo’n avond niet alleen de auteurs een podium krijgen, maar dat vooral de boeken tot leven komen. Met behulp van dia’s, muziek, filmpjes en anekdotes wisten de meest uiteenlopende kunstenaars – van Henny Vrienten tot Peter van Straaten – hun verhalen te veranderden in tastbare juweeltjes. En al helemaal dat jasje van Bowie, dat we bijna echt konden aanraken. Stiekem had ik het kledingstuk ook willen stelen – maar ja, ik heb niet dezelfde maat als David. Maar die mooie anekdotes? Die heb ik wel mooi mee naar huis genomen.

 

Anouk Abels
Eindredacteur Boekenkrant

Foto: Uitgeverij De Harmonie

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

DE WERELD ZOALS NU

Night Flight 015

De avondlijke steden
aan de horizon, waar hele
sterrenstelsels zich
onder de donkerende hemel

die met wolken is bedekt
op aarde hebben
neergelegd. Het Roergebied.
Een in de regen uitgelopen

goud van autolichten
glijdt de heuvel af.
Door het rookkleurig glas
een zicht op bomen.

Wachtende limousines. Boven
het stationaire lopen
van hun zachte motoren
voor het hek dat elektronisch

opengaat zijn uit de radio
geknepen stemmen uit de
omstreken te horen, die van
nooit eerder vernomen

wreedheden en moorden
spreken

Uit: Eenzang, (recent aangepast)

Geplaatst in Eenzang | 1 reactie

NIEUW JAAR / EEN SCHOON BEGIN

Untitled   Yellow Red Blue

Een lichte kamer met veel
blank hout en geel en lichtblauw

en een grote kooi waarin
kanaries zingen – terwijl

het buiten sneeuwt, de vlokken
zijn zo zwaar dat ze recht

op de grond toe-zinken
een wemeling waarin ik als

betoverd tuur en staar
en in een gat, een open ruimte

in de muur ligt
als een zon die opgaat

een stralend, laaiend
vuur

Gedicht uit: Eenzang twee
Schilderij: Rothko, Red Yellow Blue

Geplaatst in Eenzang Twee | 1 reactie