IK KLEEDDE HAAR IN HET NACHTBLAUW

 

Ik kleedde haar in het nachtblauw
van de net ontloken
irisknop, geen zij ter wereld
neemt het tegen het strakke
glanzen van die stof op
met die stijve kroken die zo zacht
zijn tegelijk, terwijl de kleur
het zeeblauw van haar ogen
als een vloot met donker zeil
bestrijkt.

Een toef violen
in de tint van humus, de textuur
van fulp, die aan haar lichaam niet
terugkomt, maar gekozen
om verwantschap is
met achtergrond en innerlijk,
voltooide haar figuur. Zo
zag ik gisteren het verschijnen
van de muze die ik onderken en
adoreer en liefheb als de mijne.

 

Beeld: Gabriele Viertel, Plissee
Gedicht: Elly de Waard, Onvoltooiing
Jurk: Agnes van Dijk

Geplaatst in Onvoltooiing | 1 reactie

BJÖRK (o.a.)

De metronoom van je voeten
houdt je zang in het gareel

als de wereld om je heen
zo wijd is dat je het haast uitschreeuwt

maar je gang houdt je lopen
en je zingen steeds weer in bedwang

 

 

Beeld: Promotie bij het album Volta
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Kleding: The Icelandic Love Corporation, The rhythms and multilayers of Björks music

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

DE TROOST VAN DE TAAL

Een kern van hulpeloosheid, waarrond
zich schillen van zelfstandigheid
hebben gevormd

Eenkennig dwaalt de enkeling
in zich om – een zwerfsteen, dof
onder het glanzen van

Ruimte is leeg en toch
vijandig, maar een vriendelijk woord
dat valt uit vriendelijke

mond, verricht al wonderen
kan vonkenregens
sterrenstelsels doen ontstaan –

Troost en lankmoedigheid, bemoediging
de woorden zelf te proeven
doet al heilzaam aan

 

Beeld: Juan Osborne, No woman no cry
Gedicht: Elly de Waard, Van cadmium lekken de bossen

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

GESNOERD HAAR MIDDEL

 

Gesnoerd haar middel
in een breed ceintuur
dat haar toch al
zo smalle taille
tot nog grotere
slankheid spande, de
met mijn handen te
omvangen middellijn
van haar figuur.

Het mooie on-
gemak van hakken
plaatste ze telkens
in kleine stappen
voor elkaar, zodat ze
deinde in haar gang
die, van haar heupen
tot haar haar, haar
hele gestalte lang,
één wiegende
beweging was.

Zoals zij voor mij
door de duinen loopt
– speciaal voor mij,
speciaal voor mij! –
met een gratie die zij
nimmer overdrijft
en zich haar schoonheid
welbewust en naar mij
omkijkt, even maar –
was het geen lust
die mij beving,
maar meer een aan
de lust voorbije,
pure zinsverrukking.

 

Beeld: Gabriele Viertel, My work underwater
Gedicht: Elly de Waard, Onvoltooiing

Geplaatst in Onvoltooiing | 2 Reacties

HET HART IS EEN RAAM

 

Mijn hart is een raam
in een donkere kamer
gevuld met het blinkend
bewegen van zee

Met stemmen waaruit
het water bestaat: die van
vallen en opstaan en hechten
en scheuren – alleen deze twee

 

Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Foto: View on the Mediterranean

 

 

Geplaatst in Ongepubliceerd | 3 Reacties