EN QUATRE (voor Daan)

287265744_4463c94e1e

Vorig jaar om deze tijd, de 21ste om precies te zijn, overleed een goede vriend, de man van een dierbare oude vriend. Op zijn laatste avond zaten wij via de telefoon bij elkaar, ‘en quatre’ zoals hij het noemde, heel intiem, terwijl er toch een heel land tussen ons lag. Ik plaats dit gedicht ter memorie.

Omhelzen zij en kussen
zich de nacht in deze vier
wensend elkaar behouden
vaart, behouden vlucht
Gescheiden van elkaar en ver
toch samen, want per paar
elk tweetal bij zich heeft
een hondendier

De dag de langste was van
het jaar, de nacht zal kort zijn
maar hierna steeds lengen
Van de geliefden, uitvliegend
in rust, keert morgen
één niet terug

I.m. Pieter
Uit: De aarde, de aarde

Geplaatst in De aarde | 2 Reacties

GEBRANDSCHILDERD

armando_30.10.87

Gebrandschilderd de vleugels
poederachtig oppervlak
rond de vensters van licht

Futuristische jager
snel als een schaduw
voor radar onzichtbaar

Pijlvormig lichaam
gestuwd door een karteling
bij luchtwerveling onmisbaar

Kan hangen in zijn vlucht
door een vleugelset extra
aan de zijden uitklapbaar

Staat nu al een tijdje weer
stil in het zonlicht, draagt
twee antennes op zijn cockpit

Ongepubliceerd
Beeld: Armando

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

‘Tot mos onze lippen had bedekt / en verborgen onze namen’

BLgGM6cCUAAbwpm.jpg-large

De wolken maken het landschap voller,
zij rusten zwaar.
Ik hoor het graven van de mollen,
fluwelen bies van mos zoomt stenen aan elkaar.

Nu kostte het mij zo’n moeite om mij op te richten
van de grond waarop ik lag
als een schaduw die zich los moet maken
op een bewolkte dag.

Het gedicht komt uit mijn bundel Afstand
De titel komt uit een door mij vertaald gedicht van Emily Dickinson

Geplaatst in Afstand | 1 reactie

HET COLLECTIEF VAN DE NATUUR

Horse_chestnut_leaf

Tot op de grond gerokte
Paarden, gemaskerd met
Lakens zijn de jonge
Kastanjeblaren, de dunne
Kaarsen als ridders in een
Steekspel er op. Bij elk
Vlagen stormen ze los op
Elkaar en op molentjes waar
De wind mee draait in een
Zotte en dwaze Donquichot-

Terie. Om te proesten is
Al dit groene gedoe. Ach,
Win je iets dan verlies je
Wat je niet had voor je het
Won en verlies je iets dan
Win je wat je minder hebt
Dan toen je begon! Het
Collectief van de natuur
Telt op. Het collectief is
God. Haar som is het bestuur.

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

THE LOVE SONG OF J. ALFRED PRUFROCK

Ik ga nog even door met mijn vertalingen van de eerste grote moderne dichter van de Twintigste Eeuw, T.S. Eliot. Er is zoveel over zijn werk te zeggen. Neem nu bijvoorbeeld zijn beeldspraak. Ik meen dat het beeld dat hij in regel drie van dit gedicht gebruikt om een avondhemel aan te duiden nog steeds onovertroffen is: ‘When the evening is spread out against the sky / like a patient etherised upon a table.’ Een ongelooflijke sprong! In de context van zijn tijd vermoedelijk wel kleiner dan in de onze. Wij kennen namelijk voor de narcose de etherkap niet meer. Als kleuter in de jaren veertig in het ziekenhuis, heb ik er nog wel een op gehad. En ether of in het Grieks aithèr, was de klassieke benaming van lucht of hemel. To etherise is in het Engels niet echt een woord meer, maar etheriseren hebben wij in het Nederlands nooit als woord gekend, bij mijn weten. Ik heb het dus met narcose vertaald, maar had daarna in eerste instantie wel de behoefte om van table, ‘operatietafel’ te maken.
Eliot is ook de meester van het beschrijven van stedelijkheid. Vooral van de vervuiling daarvan. Verderop in het gedicht komen daar een paar geslaagde voorbeelden van. Zijn stedelijkheid wordt gekenmerkt door kolen, stoom en fog en is nog allerwegen zichtbaar. Onze stedelijke vervuiling is waarschijnlijk even erg, alleen is zij voor een groot deel onzichtbaar geworden.

NPG P1687; T.S. Eliot by George Platt Lynes

Laat ons gaan dan, jij en ik
als de avond uitgestrekt tegen de hemel ligt
als een patient onder narcose op een tafel;
Laat ons gaan door zekere half verlaten straten
die morrend hun onderdak laten
aan rusteloze nachten in goedkope éénnachtshotels
en zaagselrestaurants met oesterschelp.
Straten, te volgen als een langdradig twistgesprek
Met de verraderlijke opzet
Je te leiden naar één overweldigende kwestie…
O, vraag niet, ‘Welke ís die?’
Laten we gaan en het zelf zien.

In de zaal lopen de vrouwen af en aan
met hun gesprekken die over Michelangelo gaan.

De gele mist die zijn rug wrijft tegen de vensterruiten,
De gele rook die zijn snuit wrijft tegen de vensterruiten,
Likte zijn tong de hoeken van de avond in,
Bleef hangen boven de poelen die in goten staan,
Liet vallen op zijn rug de roet die uit de schoorsteen valt,
Gleed uit op het terras, maakte een plotse sprong
En ziende dat het een zachte oktoberavond was
krulde hij één keer rond het huis en sliep.

Unknown
De twee tussenregels, die in het gedicht telkens terug komen, horen tot mijn favorieten. In het Engels dan: ‘In the room the women come and go / Talking of Michelangelo’.
Die regels móeten wel rijmen, maar ja, het Nederlands heeft nog veel lettergrepen. In het Engels zijn er al heel wat weggesleten.

The Love Song of J. Alfred Prufrock, door T.S. Eliot
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties

THE WASTE LAND (4de vertaalfragment)

28

Madame Sosostris, roemrucht clairvoyante
Was verkouden, niettemin
Bekend als zijnde de wijste vrouw van heel Europa,
Met een goddeloos pak kaarten. Hier, zei zij
Is jouw kaart, de verdronken Phoenicische Zeeman
(Dit zijn de parels die zijn ogen waren. Kijk!)
Hier heb je Belladonna, Dame van de Rotsen,
Dame van gelegenheden.
Hier de man met de drie staven, hier het Wiel,
En hier de koopman met één oog, en deze kaart,
Die blanco is, is iets dat hij op zijn rug meedraagt
En mij verboden is te zien. Ik kan de Gehangen
Man niet vinden. Wees beducht voor dood door water.
Ik zie massa’s mensen, rondlopend in kringen.
Dank u. Ziet u de brave mevrouw Equitone,
Zeg haar dat ik de horoscoop zelf langsbreng.
Je moet zo uitkijken deze dagen.

The Waste Land, T.S. Eliot; derde passage van hoofdstuk 1, The burial of the dead
Vertaling, Elly de Waard

de_gehangene

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

DE WIND DARTELDE AF EN AAN

image

De wind dartelde af en aan
Als een jonge kerel op een
Tennisbaan. De linden om het
Huis staan scheef. Genegen in hun
Eerste groen wiegen ze verlegen
Als jonge meisjes om het
Veranderen dat ze doen. De
Heuvel gloeit van trots onder
De bloemen die hij torst: de
Hazewindekop van de narcis

In knop. En in de dalen
Achter zee echoot het van
De nachtegalen. Het klepperen
Van denneappels die onder
Het langsgaan van de felle voor-
Jaarszon openknappen, het klinkt
als lekken van water, overal
vandaan, een nooit gehoord geluid,
Zelfs op de grond springt het
Hun harde, houten kelen uit.

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties