13237841_1045507308879701_831440783452294224_n

Ik trok een hemd aan zo blauw
als de vroegste

ochtend; ik trok een broek
van zeeblauw water aan, de

fijnste coupe en werd gewaar
hoe lucht en water

aan mijn lichaam bloeiden
en voelde dat mijn

huis mijn beide voeten
was die moesten gaan

*

Foto: Saskia Boelsums, Sandvoort Gallery
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Eenzang Twee | 3 Reacties

13015696_1031243013639464_6525505595590883701_n

In de verte lopen de wolken op stelten
een regenboog ligt over de velden
vanuit de warme bruine mond van

bollenschuren uitgerold. Een kudde van
bussen draaft over de wegen, tot waar zich
een grazige parking vertoont. De lucht

wordt purper en een kleine pluim verlaat
driftig de kieuwen van een huisje, duinen
krullen er zich rond. Het hek is pas

geteerd, maar geuren van hyacinten
winnen, de naalden van sparren
pinnen ze in de verijlende hemel vast.

De wind scheert langs de onbehaarde wangen
van bomen tot hij hun op de grond toe afhangen
tot een geheimzinnig lispelen beweegt.

Er roept een uil, er is een nauwelijks zichtbaar
komen aan de gang; grint kraakt, van paden
waaien andere geuren aan. Eenheid van plaats

van tijd, van handeling, dat het daarom niet gaat,
maar om de eenheid van gevoel, die die bindt
wat er nog over is van dat klassieke doel.

 
Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard

 

 

Geplaatst in Strofen | Een reactie plaatsen

BRYAN

IMG_0341

Van heimwee zingende mansirene, Adonis –
naast hem draaft het paard van zijn muziek
Een rit waarop ik dadelijk instap
in een ongerichte herinnering, maar zo compleet
als enkel een gebied kan zijn dat je
getroffen door een toon, een geur, een stem
plotseling opnieuw betreedt en overziet –

Het dient zich aan als het totaal
van een tijdperk waar je deel van uitmaakte
glanzend, gelaagd, vitaal
en niets meer dan een haarscheur die je hiervan
scheidt -die gaandeweg zich uitbreidt
tot een scheur van pijn omdat je weet
dat het op die manier nooit meer zal zijn

d12a0fa0-125b-0131-1697-46ea4e231345-large

 

Ongepubliceerd

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

A WILDERNESS of INTERCONNECTIONS (Poem 18)

13051505_1035495419880890_2802487681844981303_n

Sometimes, when looking at her, I see
Only myself, she reflects me, being
Round, inaccessible. Who is it that
I know, that I go into,
That goes into her and feels
In the deepest part of her that he
Is outside her, who is it that is me? – I
Rubbed over the earth, she got wet,
I rubbed heart and soul, and she began
To flow, I glided with her

Moving; the flakes of her iris
Darkened as if clouds were gathering
Above waves, as if a storm were rising.
I saw a gazing grow in her. I saw
A blinding in her eyes in which
I saw myself mirrored, a blinding
Laden with my image, that was me. Then
My sleep broke and my dreaming lay
Open and I heard the foghorn
Complain the whole ungodly night.

*

Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard
Engelse vertaling: Christine D’haen

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 2 Reacties

ANALOGIE VAN EEN HERINNERING

13124841_1040422726054826_8397405416469893700_n

Het is geen goud dat in het blauw
van je ogen ligt, het is karmijn

de kleur van een oude, zware
wijn, gemorst in water en onopgelost

en die altijd in druppels zal
blijven zijn. – Je wendde

je ogen van mij af en liet ze
zwerven over het water van

de gracht, terwijl je nadacht –
o een koele wind

stak in die ogen op
en bij de herinnering krimp

ik nog ineen

*

Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Eenzang | 1 reactie