NA DE ZEEBEVING

Altijd steekt ergens
nog wel een hand uit
Uit dakriet, waarvan een rest
bijeen ligt op de grond

of omhoog uit een oppervlakte
van niet meer van elkaar
te onderscheiden lichamen
in een donkere loods

De zes ramen die uitgeven
op een zonnige dag
werpen een rembrandtesk licht
over de geschakeerde, vaag

vleeskleurige bodem
waaruit die ene hand omhoog
steekt – als een monument
voor het moment van overgave

De meesten zijn in zweefhouding
gestorven en zullen ook, als
vliegende in zwermen bij elkaar
worden ondergebracht in de aarde

2005, Proeven van Moord

Geplaatst in Proeven van Moord | Een reactie plaatsen

EEN DIEPE WATERPLAS

Een diepe waterplas
glanst open, een rilling

van de wind, van het
haast windeloze, doet

het water, dat zijn beven
meegeeft aan

de weerspiegeling van bomen
sidderen –

Zo ligt mijn ziel soms bloot
en open, als een wond

en krimpt zij van een
fluistering, een afgewende

blik, de ademtocht
van een gesloten mond

1995 ‘Het Zij’

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

OVER ONS LAND

Het ene ongeluk na het
andere trof ons land
(voor zover we in deze dagen
nog van een eigen land
kunnen spreken, nu de dwang
van het publieke menen
zich in ons hoofd heeft
verschanst; onze uiterlijke
vrijheden zijn groter
dan ooit, maar het denken
is verplicht geraakt en
gaat dus ondergronds).
Rond de herdenking van
de ene ramp, vinden er
drie nieuwe plaats en weer
krimpt ons leven ineen
tot medeleven.

Eenzaam is de overlevende,
wakker geworden uit een
tweede geboorte, ontdaan
van de schoot van zijn
ouders, broertjes en zussen,
de omgekeerde ontpopping,
wij waren vlinders, we
ontwaken in een verpakking
van zuurstofbuizen en
windsels, vitale organen
nog goed, in de naaktheid
van een worm.

Onafhankelijk van op welk
tijdsvenster van lichteeuw of
nanoseconde een bestaan
zich afspeelt, het streeft
zonder uitzondering naar
groeien en uitbreiding, naar
stijgen en uit elkaar vallen
als het vliegtuig, waarvan
de vermorzelde brokstukken
de al of niet herkenbare
resten van personen en
hun bezittingen markeren.

Massale droefheid verbroedert,
dat is het enige goede eraan.

2010 (ongepubliceerd)

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen

OVER DE KRITIEK

Steeds weer je gewicht gewogen
te krijgen op schalen van anderen
die blijken af te wijken van
je eigen. De stelsels vergelijken

de verschillen onderkennen, plaatsen
en kunnen vergeten. Om zo steeds
zekerder te weten dat niet jij
maar zij moeten herijken.

2002, Van Cadmium Lekken de Bossen


foto: Frederique Masselink-Van Rijn

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 1 reactie

BIBLIOTHEEK

Een bos van boeken – ruggen
Pockets het onuitroeibaar
struikgewas, het zeldzame
gebonden boek een beuk
Een oude eik – het uit zijn band
vallende woordenboek
Al lezend hak ik mij
een uitzicht in ze uit

2002, Van Cadmium Lekken de Bossen

Geplaatst in Algemeen, Van Cadmium Lekken de Bossen | 1 reactie

STAREND UIT HET RAAM

De Noordwester is hier
de meest geduchte wind.
Hij zandstraalt onze
keukenramen sinds
de bosrand richting zee
is weggehaald.

Krachtig en mannelijk
is hij. Hier leven alleen
mannelijke winden.
De zuchten van de vrouwen
toeven meestentijds
in zuidelijker streken –
‘zoeltjes’ hetend en in
de avonden wel ‘koeltjes’

maar wat geeft het, geen plezier
in woordspel sinds van ons
is weggehaald ons liefst
en sterkst en vrouwelijk huisdier

2010, ongepubliceerd


Werkend aan Wildernis van Verbindingen

Geplaatst in Ongepubliceerd | 1 reactie
Pagina 48 van 48« Meest recente...102030...4445464748