VERMINKTE BOOM, maar toch…

Telkens staat een boom
met één been in de grond

kapotte enkel, stompe voet in skischoen
scheenbeen is verwond

maar toch: Hermes!
Boodschapper van de goden

zet zich af van deze heuvel
vleugels bewegen driftig

aan zijn hiel en in zijn kroon

2005, Proeven van moord
Schilderij: Dorian Hiethaar, Acacia’s

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

BEWOLKTE DAG

De wolken maken het landschap voller,
zij rusten zwaar.
Ik hoor het graven van de mollen,
fluwelen bies van mos zoomt stenen aan elkaar.

Nu kost het mij zo’n moeite mij op te richten
van de grond waarop ik lag
als een schaduw die zich los moet maken
op een bewolkte dag.

1978, Afstand

object: Bewolkte dag, Marise Knegtmans staal, zink
foto: Bert Bulder

Geplaatst in Afstand | Een reactie plaatsen

CRASH TRIPOLI 2010

Vandaag is het een jaar geleden dat de vliegtuigramp bij Tripoli plaatsvond. Ik schreef naar aanleiding daarvan een gedicht dat ik in het begin van mijn blogactiviteiten al eens plaatste. Maar gedichten zijn er om telkens weer over te lezen. Vaak lees je er dan iets in dat je nog niet eerder zag.

Het ene ongeluk na het
andere trof ons land
(voor zover we in deze dagen
nog van een eigen land
kunnen spreken, nu de dwang
van het publieke menen
zich in ons hoofd heeft
verschanst; onze uiterlijke
vrijheden zijn groter
dan ooit, maar het denken
is verplicht geraakt en
gaat dus ondergronds).
Rond de herdenking van
de ene ramp, vinden er
drie nieuwe plaats en weer
krimpt ons leven ineen
tot medeleven.

Eenzaam is de overlevende,
wakker geworden uit een
tweede geboorte, ontdaan
van de schoot van zijn
ouders, broertjes en zussen,
de omgekeerde ontpopping,
wij waren vlinders, we
ontwaken in een verpakking
van zuurstofbuizen en
windsels, vitale organen
nog goed, in de naaktheid
van een worm.

Onafhankelijk van op welk
tijdsvenster van lichteeuw of
nanoseconde een bestaan
zich afspeelt, het streeft
zonder uitzondering naar
groeien en uitbreiding, naar
stijgen en uit elkaar vallen
als het vliegtuig, waarvan
de vermorzelde brokstukken
de al of niet herkenbare
resten van personen en
hun bezittingen markeren.

Massale droefheid verbroedert,
dat is het enige goede eraan.

2010 (ongepubliceerd)

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen

DE DUINBRANDEN

Toen ik die foto zag dacht ik eerst
dat het de Noordzee was.
Haar zwartste golven
met de brandweer in de slag
die naar haar water had gedolven.
Maar het was zwartgeblakerd land
opzettelijk aangestoken.

Op heterdaad betrapt, frappant
hoe letterlijk juist gezegd dit, want
hoe minder heet, hoe minder kans.
Voor het gerecht ermee! – De brand-
stapel was hier de beste straf, maar
ik betwijfel, helaas, of dat mag.

ongepubliceerd

Geplaatst in Ongepubliceerd | 1 reactie

DE HOUTEN GANG

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Q1IFiy8WxUA[/youtube]

Door de gang, waar nu de honden
lopen, hoorde ik je stappen
nader komen. Er kwam alarm
uit hoe je liep, misschien gewekt
al door de gedempte kortheid
van je telefoongesprek.
De deur ging open en schijnbaar
onbewogen, als de aankondiging
van iets – maar niet de dood – zei je:
mijn zoon, hij is gevonden
in een park. Wat later: ik ben niets,
ik heb niets voortgebracht wat deugt,
er ligt een doem op ons geslacht –
Ach, dat was toen. Maar van het verleden
hebben de honden geen kaas gegeten
laat staan brood –

Geplaatst in Ongepubliceerd | 4 Reacties

4 MEI

De dood is anders dan wij denken, als onszelf.
Niet de benauwde duisternis van uren
aangekleefd door anderen dan die ons lief was, maar
de helderheid van kou, kristal, alleen zijn, winter,
van wat duurt – steen
die zich slapend afzet in een ooghoek van het heelal.

Luwte, 1979

Geplaatst in Luwte | Een reactie plaatsen

THE ROYAL KISS

Ik wil je kussen op je mond
mijn tong tussen je lippen steken,
de spanning van je weerstand breken,
de diepte proeven van je grond.

Ik wil je aandacht en je zorg,
de liefde die je hebt te geven,
de tederheid waarvan ik even
het onvermoede stromen vond.

Dat alles wil ik en alleen –
de vloeistofspiegel van mijn wezen
is in beroering nu ik deze
opwelling had en van haar dronk.

De hang naar onvervangbaarheid,
naar enig en de enige wezen
staat even sterk als overleven
in onze genen ingeplant.

Onvoltooiing, 1988

Geplaatst in Onvoltooiing | 2 Reacties