ACH EN WEE

 

Zo mooi theekleurig
batisten zakdoekje
bemodderd en versleten
op de grond –

de draden van het weefsel
nog zo fijn getekend, rafels
gaatjes zelfs, verloren
in verdriet of misschien
weggesmeten, heeft zich
als afgevallen blad
vermomd

 

Eigen foto: Ahornblad
Eigen gedicht uit: De aarde, de aarde

Geplaatst in Algemeen, De aarde de aarde | 3 Reacties

OVER DE NADELEN VAN CENTRALE VERWARMING

 

koude nachten op de hoeve, een sok-bekleed
oven-gewarmd strijkijzer onder de
dekens geschoven, ochtenden met een damast-
getekende bizarrerie van varenwerk
decennia geleden nu

wakker in noordwest Londen, thee
stomend boven gebracht, een Peak Frean
beschuitje ernaast om op te knabbelen
terwijl blauw gas zingend opspringt
decennia geleden nu

klamme lakens in Dorset, mist-omhangen
habitat van bronchitis, van lang
heet weken in de badkuip, van niets
dat helemaal droogt tot het zomer is:
heerlijk te denken aan

opgetrokken voetkussens, rooster-
vorken in de kolengloed, stoutmoedige
jongetjes en grote geestdriftige herdershonden
die binnendringen tijdens geleerde diepzinnigheden
nu geheel vergeten

de hoeve langgeleden verkocht, oude vrienden
dood of uit het oog verloren, wat gered werd
is dit levendig diminuendo, onbeneveld
door louter affect, het vergankelijk residu
van pure gewaarwording

 

 

Foto: IJspatronen
Gedicht: Amy Clampitt, The Kingfisher
Vertaling: Christine D’haen en Elly de Waard

 

Geplaatst in Algemeen | 10 Reacties

EEN DIEPE WATERPLAS

 

Een diepe waterplas
glanst open, een rilling

van de wind, van het
haast windeloze, doet

het water dat zijn beven
meegeeft aan

de weerspiegeling van bomen
sidderen –

zo ligt mijn ziel soms bloot
en open, als een wond

en krimpt zij van een
fluistering, een afgewende

blik, de ademtocht van
een gesloten mond

 

 

Beeld: tekening Marietine Birnie, (voor bij dit gedicht)
Gedicht: Elly de Waard, uit: De cakewalk van de deining 

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties

MERIDIAAN – AMY CLAMPITT

 

Eerste daglicht op de met bitterzoet behangen
slapende veranda, hartje zomer: dauw
over heel het grasveld, diamant-
puntig overbelichte schaduwen zaaiend:
de schaduw van de werkman die draait
over het pad, een flits van melkemmers
in het voorbijgaan: geen dreiging in zicht, geen aanwijzing
ook maar ergens in het heelal van die

apathie op de meridiaan, het zenith
van absolute verveling, vliegen
die zwarte wiegenliederen neuriën in de keuken,
melkzure kruiken, de melkontromer
nog niet afgewassen, wat is er meer in het leven
dan karweien en nog eens karweien, spoelwater,
vermoeidheid, ongewenste kinderen, niets
om de longueur van de namiddag in beroering te brengen

behalve mogelijk donderkoppen
klimmend, loodkleurig, torenend albast
van binnenuit verlicht door schittering en verschrikking
– gevorkte bliksems

                                seconde-splijtend onheil

 

 

Beeld: Solanum dulcamara of bitterzoet
Gedicht: Amy Clampitt, Meridian, The Kingfisher
Vertaling:
Christine D’haen en Elly de Waard

 

 

 

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

I GO TO SLEEP

En neuriënd in zichzelf verzonken,
Het lichaam wiegend op de maat –
Van wie ik hou is zo ver weg,
Haar klaarte ben ik kwijtgeraakt.

En ’s avonds, als ik in mijn bed,
Dat wijd en koud is, lig terneer,
Is het het denken aan haar dat
Ik vastklem als een teddybeer.

En in mijn slaap is ze dichtbij,
Haar naakte schouders draagt mijn hoofd
Dat zwaar is en vervuld van haar
Lichaam dat zij me heeft beloofd.

En op mijn dagelijkse tocht
Is het haar stem die mij vervolgt,
Mijn latten krassen in de sneeuw
Toe naar haar licht dat telkens dooft.

En sporen die ik dwalend trok
Verduurzamen terstond tot ijs.
Haar open lippen zijn berijpt
En bij het harde ingelijfd.

De zon zwol op tot rode reus,
De vlakte, in glazuur verstijfd,
ligt klaar voor een teloorgang die
Zo kil is als majestueus.

Daartegenover staat en zwijgt,
Kleiner en eindigen dan aarde,
Het krimpend ik, de sterveling,
Die in die koude niet kan aarden

En zich verdichtende ontstijgt.
En neuriënd in zichzelf verzonken,
Het lichaam wiegend op de maat –
Van wie ik hou is zo ver weg,

Haar zoekend ben ik zoekgeraakt.

 

Beeld: Chrissie Hynde, The Pretenders (de song werd voor haar geschreven door Ray Davies)
Gedicht: Elly de Waard, Strofen

Geplaatst in Algemeen | 7 Reacties