BIJGEWERKTE AGENDA OPTREDENS

FullSizeRender

Maandag 7 december 2015 PARADISO, Kleine Zaal, 17.00 uur, zaal open 16.30
Wim Brands interviewt Elly de Waard over haar nieuwste boek Het jasje van David Bowie
Het eerste exemplaar van het boek wordt uitgereikt aan Barry Hay, leadzanger van de Golden Earring

Entree 10,- incl. daglidmaatschap
Entree studenten 7,50 incl. daglidmaatschap
Programma met zit- en staanplaatsen. Meer informatie en kaarten: http://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Elly-de-Waard-over-het-jasje-van-David-Bowie-Interview-met-Wim-Brands.htm

Vrijdag 11 december 2015 Groningen, studentenvereniging Flanor, bijeenkomst met Elly de Waard in de Bibliotheek, 16.30-17.15 uur, gesprek en signeren

Vrijdag 11 december 2015 Groningen in de Der Aa-Kerk, in het kader van de David Bowie-tentoonstelling in het Groninger Museum, is er een avond LET’S BOWIE. Wende zingt Bowie-covers en eigen nummers en er is een talkshow, waarin o.m. Elly de Waard optreedt.

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

CAMPERT, BRUSSEL EN EEN HEERLIJKE MIDDAG

IMG_0810
Gisteren was ik aanwezig bij de uitreiking van de Grote Prijs der Nederlandse Letteren aan Remco Campert. Deze vond plaats in het Koninklijk Paleis te Brussel.
Ik had mijn navigatie opdracht gegeven om uit te zoeken hoe ik daar per auto vanuit Egmond kon komen, hoe ver dat was en vooral hoe lang dat zou duren. Veel te lang, dat was al spoedig duidelijk en met name in Brussel ook veel te ingewikkeld, maar gelukkig mochten wij met de auteursbus van de Bezige Bij meerijden en dat was meteen ook een stuk gezelliger.
De locatie van het Belgische Koninklijke Paleis werkte erg op mijn verbeelding: Brussel! Daar hebben we het strenge calvinisme van de Nederlandse paleiscultuur achter ons gelaten, daar zijn we al halverwege Versailles!

Wat de middag zo mooi maakte was de lichtheid ervan. Eerst moesten wij, na binnenkomst en screening, een reeks van spiegelzalen door wandelen, waarin geen enkel meubel te bekennen was, noch enig tapijt. Slechts hoge ramen, afgewisseld met geweldige spiegels en inderdaad ook spiegelgladde vloeren. Hier en daar een enkele lakei in rode kniebroek en met witte kousen die als richtingaanwijzer dienst deed. Aan de plafonds enorme kroonluchters, waarin per luchter tussen de stortbui aan glazen druppels zo’n tachtig à honderd lampjes opgloeiden. Zaal na zaal deed zich aldus aan ons voor tot wij in een zaal met een paar honderd stoeltjes arriveerden. Er werd strak op toegezien dat wij persoon voor persoon en van voren af aansluitend de stoeltjes in bezit namen.

Dan het programma, dat ingeleid en aan elkaar gesproken werd door de lichtheid zelf, Kees van Kooten, en dat werd afgewisseld met mooie vloeiende muziek en zang. Zelfs de toespraak van de koning der Belgen was licht en tegelijk behartenswaardig. Hij brak een lans voor de waarde van het geheel van onze taal, van het Noord-Groningse dialect tot en met het zuidelijkste streekvlaams, daarmee zijn epitheton ‘doorluchtig’ in dubbele zin waar makend.
“Ja, maar dat heeft hij natuurlijk niet zelf geschreven”, wierp mijn echtgenote mijn waardering tegen. Maar al was dat zo, wat zou dat? Hij bracht de boodschap luid en krachtig en hij geloofde er in. En daar gaat het maar om.
De hele middag deed recht aan de lichtheid, de humor en de variëteit van het werk van Remco Campert, de gelauwerde zelf. Mooi was het ook dat zijn verzen in een sneeuwvlucht van letters over de muur achter het spreekgestoelte naar beneden dwarrelden, soms samenklonterend tot woorden en zinnen of stukken gedicht en altijd in lichtval en in beweging.

Na afloop van dit programma werd onze tocht van spiegelzaal tot spiegelzaal weer voortgezet tot wij in de uiteindelijke spiegelzaal belandden, die wel gemeubileerd was, waar bloemen op tafel stonden en waar aan het plafond zowaar, als een soort vloek, een gemeen groene polyester allusie op de kroonluchters hing met daarboven een lap even groen kunstgras. Jawel! Een kunstwerk van Jan Fabre! De koning stond hier later onder te praten met enkele letterkundig ogende onderdanen. De koningin stoof op een bepaald moment vlak langs mij heen en ook Kees (van Kooten) was even haastig langsgekomen, roepend: “Ik moet naar de koningin! Ze heeft om me gevraagd!” Zo ongedwongen kon het daar ook toegaan.

Het was kortom een verrukkelijke en Remco waardige middag, met ruim aangeboden champagne, maar niet in overdaad, hapjes die uiterst verfijnd waren en zeer klein maar schaars (hier spreekt de Hollander); en waarin je als toppunt van genoegen met het glas in de hand door de menigte kon dansen, van persoon naar persoon, mensen ontmoetend of
aansprekend en in weerzien van oude vrienden. Voor mij onder meer Monica van Paemel en Alida Neslo.
En er kwam helemaal geen muziek te pas aan deze receptie. Hier sprak alleen het Woord.

 

IMG_0848

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

POËZIEKRITIEK EN EEN STUKJE MEMOIRE

9780674736566-lg

In de V.S. verscheen zojuist een prachtig boek van de eminente critica en hoogleraar in de poëzie Helen Vendler. Ik ontdekte haar in het begin van de jaren tachtig, toen zij in The New York Review of Books een opzienbarende bespreking publiceerde van het debuut van een volkomen onbekende dichteres: Amy Clampitt. Het stuk telde wel vier of vijf pagina’s en ik wist meteen dat ik die bundel moest hebben. Het was The Kingfisher, uitgegeven door Knopf. Wat mij ook meteen duidelijk was, was dat er in de V.S. een poëziekritiek bestond, die van een aanzienlijk hoger niveau was, dan wat daar hier in Nederland voor door moest gaan. En die – misschien nog belangrijker – een veel breder terrein besloeg: de hele dichtkunst was onderwerp van beschouwing, zowel modern als klassiek, zowel ouder als nieuw. Tot dan toe was ik deze soort van open en erudiete kritiek alleen nog maar tegengekomen in Engeland, bij A. Alvarez, lange tijd criticus van The Observer. Ik was in die tijd popcrititcus bij Vrij Nederland en De Volkskrant en ik schreef zelf beschouwingen waarin ik deze vorm van cultuur probeerde te behandelen met de ernst en de maatstaven die ik ook in de literatuurkritiek graag aantrof. Voor De Volkskrant heb ik toen enkele artikelen mogen schrijver over vrouwelijke dichters die door lezers zeer gewaardeerd werden maar waar de poëziekritiek geen aandacht aan schonk, Vasalis en Ida Gerhardt. Beide stukken riepen reacties van lezers op. Toch werd van mijn medewerking op dit terrein verder afgezien. Wel heb ik nog enkele jaren voor De Volkskrant de verslaggeving mogen doen van Poetry International. Ik had mij toen zelf al geprofileerd als dichter. Toen ik een jaar later zelf tijdens Poetry optrad, werd daarvan door de toenmalige criticus geen gewag gemaakt, niettemin stond er bij het stuk een mooie foto van mijn optreden afgedrukt. Ik vond dit heel grappig. De nieuwsredactie schatte mijn belang kennelijk anders in dan de poëzieverslaggever.
Er is in Nederland nog steeds niet veel veranderd aan het smalle terrein dat de poëzie hier toegewezen heeft gekregen. Integendeel, het heeft zich nog verdiept. Is in de V.S. Helen Vendler hoogleraar aan de belangrijkste universiteit, Harvard, in Nederland worden alle literatuur-professoraten, op één na, bezet door wat je modernisten van de vorige eeuw zou kunnen noemen. Dat wil zeggen dat ook de top van het onderwijs zich daarop heeft geconcentreerd. Die ene uitzondering is Tilburg.
Ik raad de echt in poëzie geïnteresseerden aan dit boek van Helen Vendler te lezen. Het is een haast renaissancistische verademing van kennis en cultuur.

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

EEN IMMENSE KALFSKOP LIGT…

CumulonimbusFlorida

Een immense kalfskop ligt
geslacht op de hardblauw
gedekte tafel; uit kassen
van zijn ogen gutst een
schitterend licht dat ook
van tussen zijn tanden dampt
in stralen. De Rembrandt van
de lucht uit het lachende
geslacht van de stratocumulus
vesperalis! Gebogen

over onze dromen als over
boeken lezen wij de verste
hoeken van onze geest. Ons
bewustzijn is een vlies, een
doek dat binnen het raamwerk
van ons lichaam gespannen staat
tussen twee universa, het
inwendige en dat van buiten.
Het holografisch geheim van
hun wisselwerking uit te zoeken.

Gedicht 33 uit de cyclus Een wildernis van verbindingen

stratocumulus1_grand

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

TWEE RODE HEMELLICHAMEN, NASA PERSCONFERENTIE OVER MARS

mars

Voor morgen heeft NASA een ‘belangrijke en dringende’ persconferentie aangekondigd, waarop volgens zeggen ‘het mysterie van Mars’ opgelost zal gaan worden. Reden om razend benieuwd te zijn. De onderzoekingen van het Marskarretje Curiosity hebben al wel duidelijk  gemaakt dat er zeer waarschijnlijk water over Mars gestroomd heeft en dat er meren en zeeën zijn geweest. Misschien dat dat nu zeker is? Of zijn er ook werkelijk sporen van bijbehorend leven gevonden? Mijn verbeelding schiet meteen in de versnelling van Max Verstappen: heeft de laatste beschaving van Mars wellicht per ruimteschip de stervende planeet verlaten om de opkomende planeet Aarde met haar kennis bewoonbaar te maken? De piramides gebouwd die immers elektrische krachtcentrales waren, waar latere en dommere volkeren hun koningen in te rusten legden? Vormen zij de schakel tussen aap en mens? Tenslotte zit er in het DNA van de mens een klein percentage waarvan de herkomst volstrekt onbekend is. Zo gek zijn deze gedachten werkelijk niet, gezien bijvoorbeeld het feit dat er op onze overbevolkte en half uitgeputte planeet ook plannen bestaan voor het aanleggen van zwevende ruimtevaartsteden in de waterstof en zuurstof bevattende dampkring van de planeet Venus. Op 50 à 60 kilometer hoogte heerst daar een druk die overeenkomt met die op het oppervlak van de aarde.
Voor vandaag en vannacht zullen we het nog moeten stellen zonder het nieuws over de Rode Planeet, maar we hebben als troostprijs in elk geval de bloedmaan.

 

 

IMG_pag4_maansverduister_2_1_RQ19LV8E_display

Foto boven: Nasa, Mars
Foto onder: Totale maansverduistering

 

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen