Een haast onnatuurlijk groen

Dorian Hiethaar, Naaldboombosje

in zon oplichtend tussen het ondoordringbaar
schaduwrijk van bomen

met onder wolken onbelicht gehouden
hellingen daaromheen –

zoals de late zomerzon in vroege ochtend
al haar schuw licht werpt

in de kale luwe stammen die een veld
omzomen – het donkere

loof erboven blijft zo donker als het was – zo –
als een nest, een hut

van warmte, een beschutting –
opent zich jouw aanwezigheid, gelijk die

uit mijn slaap is meegekomen –
als tot een plek

die beurtelings leeg is of gevuld
van licht en hitte stralend of van missen

makend gek

1995, Het Zij (herzien)


Dorian Hiethaar, Beukebomen op de hei (wie woonde daar?)

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

AAN EEN VRIEND

We gaan nog bizondere
dingen doen, zei ik tegen een vriend
en ik zag woestijnen –
ik voelde het ongebondene
ervan, het verre en
bevrijde – niets dan die schoongebrande
zanden vlakten, met hier en daar
waar water was, wat palmen
en wat pijnen

waarover zich bij nacht een
hemel, ruig van sterren huift –
en alles ook verder simpel
zijnde, zoals ik het mooi vind
Een beetje blauw met goud
geverfd, oud hout
gebladderd, en wit linnen
maanlicht dat door takken stuift
of zwerft

1995, Het Zij (bewerkt)

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

INGRID JONKER (1933-1965)

Een dichter was je, net als ik, geen dichteres.
En lange tijd was je hier onbekend.
De wetten van je vader teên die swartmens
hielden ook jou apart – van ons met name.
Totdat je werk, dankzij Mandela, eindelijk open ging.

Wij zijn familie, hebben voorvaders en strijdbaarheid
gemeen, wij spreken zustertalen. Over het wonder
van de jouwe ben ik nog steeds niet heen,
van afskeid, bitterbessie en die kind, wat
doodgeskiet is by Nyanga deur soldate.

Dat kind, dat nu op reis kan langs de noordrand
van jouw Afrika, waar jonge mensen overal
hún vrijheid eisen. Terwijl jij voor de tweede keer
Europa doet, glansrijk gedragen door je film,
de Zwarte Vlinders, die je doen herrijzen.

2011, ongepubliceerd

Black Butterflies komt op 31 maart in roulatie
in de nederlandse bioscopen. Ingrid Jonker wordt
gespeeld door Carice van Houten

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen

NARCISSUS POETICUS / DICHTERSNARCIS

Eenzame narcis, tere

soldaat, die daar zo
dapper in de koude

staat, gescheiden van
de overige narcissen –

Ben je op een veldtocht
zoekgeraakt?

Wat is het dat
je zo afzonderlijk maakt

en dat je in de bittere
wind het sierlijk

neigen naar elkaar van de
anderen moet missen?

pionier?

1992, Eenzang

Geplaatst in Eenzang | Een reactie plaatsen

I.M. LIZ TAYLOR

Gevleugelde
zeemeermin, de nachtvlinder, die
aan mijn ramen slaat, haar rok
het onderstuk van een gewaad
– vijftiger jaren, Hollywood –
dat als de rest van een
verpopping om haar benen
staat, de bindsels van een
sprookjesboek, in wit doek
ingenaaid
o sneeuwwitte
filmster, balancerend
op de grens van schaduwen
en licht en hulpeloos
op het toverachtig
schijnen van mijn lamp
gericht, o eenzame
uit de nacht omhoog
gerezen koningin, o
Elizabeth, o
Marylin

1988, Onvoltooiing (licht gewijzigd)

Geplaatst in Onvoltooiing | Een reactie plaatsen

TEN OORLOG

F-16's in actie

De wind bootst het geluid
van jagers na, o het

is oorlog in de lucht, o hoor
ze onheilspellend in hun

duikvlucht zingen!
Van de toppen van de bergen volgt

een raid die de witgehelmde
koppen van de golven afbreekt

en ze in triomf vernevelt – de baai
ligt nu doorschijnend bleek

maar de onthoofde, gescalpeerde zee
brengt altijd nieuwe

troepen op de been – in alle
windrichtingen stuiven

haar herauten heen – o het is
om haar, om haar en om geen

ander en met haar kleur
in mijn banier, dat ik

aan deze luchtslag deelneem,
deze slachting met als overwinnaar

geen

1992, Eenzang

Geplaatst in Eenzang | Een reactie plaatsen

AND BACK TO WAR

De golven bulderen
als een nimmer eindigend
eskadron van starfighters
dat aan de horizon
zijn basis vindt –
de wind jaagt het helm
tot stormen op over
de duintop; het is al weer
vloed en er lijkt geen plek
te vinden waar het natte
zand zich niet aan je voeten
zuigt. De onderkant

van het duin ligt nog
in schaduwen, het is vroeg
in de morgen. – Waar
kun je zijn? Wat kun je
aan het doen zijn? Jij die
ik zo lang niet zag of
hoorde. Mijn zorgen en
droefheid kennen geen eind
en de golven rollen
in onophoudelijk
weerom zijn en
spatten hun schuim

1995, Het Zij (bewerkt)

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen
Pagina 50 van 52« Meest recente...102030...4849505152