DE HOUTEN GANG

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Q1IFiy8WxUA[/youtube]

Door de gang, waar nu de honden
lopen, hoorde ik je stappen
nader komen. Er kwam alarm
uit hoe je liep, misschien gewekt
al door de gedempte kortheid
van je telefoongesprek.
De deur ging open en schijnbaar
onbewogen, als de aankondiging
van iets – maar niet de dood – zei je:
mijn zoon, hij is gevonden
in een park. Wat later: ik ben niets,
ik heb niets voortgebracht wat deugt,
er ligt een doem op ons geslacht –
Ach, dat was toen. Maar van het verleden
hebben de honden geen kaas gegeten
laat staan brood –

Geplaatst in Ongepubliceerd | 4 Reacties

4 MEI

De dood is anders dan wij denken, als onszelf.
Niet de benauwde duisternis van uren
aangekleefd door anderen dan die ons lief was, maar
de helderheid van kou, kristal, alleen zijn, winter,
van wat duurt – steen
die zich slapend afzet in een ooghoek van het heelal.

Luwte, 1979

Geplaatst in Luwte | Een reactie plaatsen

THE ROYAL KISS

Ik wil je kussen op je mond
mijn tong tussen je lippen steken,
de spanning van je weerstand breken,
de diepte proeven van je grond.

Ik wil je aandacht en je zorg,
de liefde die je hebt te geven,
de tederheid waarvan ik even
het onvermoede stromen vond.

Dat alles wil ik en alleen –
de vloeistofspiegel van mijn wezen
is in beroering nu ik deze
opwelling had en van haar dronk.

De hang naar onvervangbaarheid,
naar enig en de enige wezen
staat even sterk als overleven
in onze genen ingeplant.

Onvoltooiing, 1988

Geplaatst in Onvoltooiing | 2 Reacties

WILDERNIS VAN VERBINDINGEN / 81

Nog maar een gedicht uit deze serie. Voorbarig, natuurlijk, want de opnamen zijn pas eind van deze maand, maar goed, ongeduld is mijn eerste ondeugd.

En tel niet meer de nachten
of nachten dat niet en niet
de weken meer, maar maanden
en jaren wellicht, een grond
betredend, aan vergeten
rijk, waarin herinnering
is inbegrepen. – Niet
verontrustend meer als op-
rukkend geschut de regen
in de verte, maar gelukkig

makend van rust dat water
invreet in het open raam, zo
huiselijk en zo concreet. – Was
ik toch altijd trouw aan wat ik
in je zag en mij daarvan be-
wust, o naar onsterfelijkheid
hongerende jonge vrouwen – maar
in het gras schittert de dauw
inmiddels van een dieper
blauw dan de vergeet-mij-nieten.

1986

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 1 reactie

WILDERNIS / 71

Ik ben me aan het inlezen in mijn bundel Wildernis van Verbindingen omdat die binnenkort integraal wordt opgenomen. Ik draag de hele reeks van 82 gedichten zelf voor. De opname zal vervolgens te downloaden zijn vanaf mijn website. Van de “partituur” van dit gesproken epos liggen nog zo’n 400 exemplaren bij mijn uitgeverij, De Harmonie. Te bestellen dus.
Uit deze reeks van haast voortijlende gedichten, hier, overeenkomstig het jaargetijde een redelijk kalm voorproefje.

De wind dartelde af en aan
als een jonge kerel op een
tennisbaan. De linden om het
huis staan scheef. Genegen in hun
eerste groen, wiegen ze verlegen
als jonge meisjes om het
veranderen dat ze doen. De
heuvel groeit van trots onder
de bloemen die hij torst: de
hazewindekop van de narcis

in knop. En in de dalen
achter zee echoot het van
de nachtegalen. Het klepperen
van denneappels, die onder
het langsgaan van de felle voor-
jaarszon openknappen, het klinkt
als lekken van water, overal
vandaan, een nooit gehoord geluid,
zelfs op de grond springt het
hun harde, houten kelen uit.

1986

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 1 reactie

WIJ, TIJDGENOTEN VAN ELKAAR

De meesten van ons
hebben al geen graf meer
maar zijn, zoals zij zelf
verkozen, opgegaan

in vuur en uitgevlogen
over de Noordzee, zwarte
feniksen, verrezen en
verstrooid in as

Eenmaal ontsprongen
aan de aarde, te dichtbevolkt
met doden, zochten wij
in die schoot geen welkom meer

maar wilden eeuwig geboren
zijn en ongeborgen, desnoods
in water, maar wel omgeven
door lucht en vuur

2005, Proeven van Moord

Geplaatst in Proeven van Moord | 2 Reacties

VRIEND

Welk een verrassing uw brief
hedenochtend op mijn scherm
aan te treffen. Helemaal
door de ijle lucht gevlogen
vanuit uw woestijn, over
zeewolken naar hier, koud maar
helder schoon land, reeds weken
gelegen onder een blinkend witte zon

Verbinding te hebben met u
in uw woestenij, uw festijn
van verwoesting, waar het zand
in anarchie met de wind regeert
tot uw verblinding; en koude
hitte aflost in een ijzeren
regelmaat, hetgeen, naar u mij
liet weten, geheel naar uw goesting is

2009, In het Halogeen

Geplaatst in In het Halogeen | 1 reactie