VPRO Marathoninterview Elly de Waard

“Dichteres, vertaalster, recensent en popcriticus Elly de Waard was 28 juli 2000 te gast in het marathoninterview.
De Waard schreef meer dan vijftien jaar over popmuziek voor de Volkskrant en Vrij Nederland en gold als een der spraakmakers op dit terrein. Beroering veroorzaakten haar recensies van David Bowie en The Police.
Elly de Waard heeft als dichter een duidelijk stelling: Ze keerde zich tegen de invloed van de Vijftigers en pleitte voor terugkeer naar een lyrische poëzie waarin op directe wijze uiting wordt gegeven aan emoties en gevoelens.
Mevrouw de Waard was in de jaren 80 actief in de vrouwenbeweging. Voor de stichting Amazone in Amsterdam leidde zij een poëzie-workshop voor vrouwen waaruit de groep ‘De Nieuwe Wilden’ ontstond.
In 1987 stelde zij een bloemlezing uit het werk van dichteressen samen onder de titel “De Nieuwe Wilden in de Poëzie”. Tevens was Elly de Waard betrokken bij de instelling van de Anna Bijns Prijs, een tweejaarlijkse onderscheiding voor het vrouwelijke geluid in de literatuur.
Ze schrijft in onze tijd op haar eigen Blog.”

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

Eigen roem stinkt, maar is toch wel leuk…

Afbeelding

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

WAR, CHILDREN, IS JUST A SHOT AWAY, A SHOT AWAY

armandogefechtsfeld

Er zijn er jong vermoord,
er zijn er oud vermoord,
het toeval dat wij leven,
zeldzamer dan de dood.

Gedicht: Chr. J. van Geel
Schilderij: Armando

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

O, zwaar is het hart

28 oktober

O zwaar is het hart dat als een peer
aan aderen in mijn borstkas hangt.
Gezwollen van verdriet, te hoog voor
dorst. De luchtbel van de kale kroon van
takken aan de boom herschept zich
in de nerven van zijn blad, ontvleesd
en schoon. Een fijnvertakt patroon
als van een spinnenweb. De vormen
spiegelen zich aan elkaar in een proces
van altijd durende herordening

van hun structuren. Zie het schors
dat licht door glas op lakens legt, glas
waar de adem van de maker in beklijft,
zie de zorgvuldigheid! – Als het IJsselmeer
bij storm, driftig en kort van slag
en soms een snelle kabbeling, golft
zij. Een steen van licht die roerloos in
haar rimpelen ligt, ben ik. – Ik zet mijn
lippen aan haar hoorn en hoor! Van heel
ver dringt haar roepen tot mij door.

 

Het gedicht is nummer 21 uit Wildernis van verbindingen
De eerste foto is van Berthe van Soest

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 1 reactie

ZWARTE ZON

black-sun-1440x900

Dat de zonnen die om de aarde heen-
geworpen worden
elke dag andere zijn, de een
rukt zich meteen na zijn geboorte
los uit zee en kent geen
enkele schuchterheid
of mededogen; de ander slingert zich
de lucht in als een kogel,
of hij de moederschoot

ontvlucht, of zij hem nazit,
de zee, en hij haar uit wil
drogen, de matriarch,
als straf voor haar on-
overkomelijk vermogen
om te baren, hem, de macho-zon

uit:Onvoltooiing

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie