AMY CLAMPITT: DE ZEEMUIS

Amy Clampitt is een van de grote
Amerikaanse dichters van de 20ste eeuw,
maar hier nog veel te onbekend.
Meer over haar op mijn website.
De vertaling is van Christine D’haen.

 

 

 

Verweesd zijn van mogelijkheden
moest worden uitgebreid om
de zeemuis toe te laten. Niemand
had om zoiets gevraagd
of zijn komst voorspeld,

schuilend onder ruche-
randen van zeesla –
een nat ding maar streelbaar
zoals, gezien vanuit de verte,
opstekend struikgewas,

zonnehonige, naaldbestookte
pijnbomen, baardige gerst
of alwat pasgeboren niet kaal
maar gepelsd is. Geen knaagdier, die
ruige, die onverwachte

vondeling, geen kattenkruid speeltuig
voor ’t geterg van een kat, zelfs
geen echinoderm, het ding
is, schijnt het, een worm. Met ruggegraat van zij,
baby-mammie-luiers, is het

thuis waar iedere gang
met zwabber en emmer geschrobd wordt
en tweemaal daags van wand tot wand
gelucht door de onver-
moeibare hoofdzuster van de getijden.

Uit: The Kingfisher,1983

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

OPRAH LOVES POETRY!

Zie The Oprah Magazine van 11 april: 25 pagina’s over poëzie en een mooi stuk Tree Spirit over de Amerikaanse poet laureate W.S. Merwin


Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Een haast onnatuurlijk groen

Dorian Hiethaar, Naaldboombosje

in zon oplichtend tussen het ondoordringbaar
schaduwrijk van bomen

met onder wolken onbelicht gehouden
hellingen daaromheen –

zoals de late zomerzon in vroege ochtend
al haar schuw licht werpt

in de kale luwe stammen die een veld
omzomen – het donkere

loof erboven blijft zo donker als het was – zo –
als een nest, een hut

van warmte, een beschutting –
opent zich jouw aanwezigheid, gelijk die

uit mijn slaap is meegekomen –
als tot een plek

die beurtelings leeg is of gevuld
van licht en hitte stralend of van missen

makend gek

1995, Het Zij (herzien)


Dorian Hiethaar, Beukebomen op de hei (wie woonde daar?)

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

AAN EEN VRIEND

We gaan nog bizondere
dingen doen, zei ik tegen een vriend
en ik zag woestijnen –
ik voelde het ongebondene
ervan, het verre en
bevrijde – niets dan die schoongebrande
zanden vlakten, met hier en daar
waar water was, wat palmen
en wat pijnen

waarover zich bij nacht een
hemel, ruig van sterren huift –
en alles ook verder simpel
zijnde, zoals ik het mooi vind
Een beetje blauw met goud
geverfd, oud hout
gebladderd, en wit linnen
maanlicht dat door takken stuift
of zwerft

1995, Het Zij (bewerkt)

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

INGRID JONKER (1933-1965)

Een dichter was je, net als ik, geen dichteres.
En lange tijd was je hier onbekend.
De wetten van je vader teên die swartmens
hielden ook jou apart – van ons met name.
Totdat je werk, dankzij Mandela, eindelijk open ging.

Wij zijn familie, hebben voorvaders en strijdbaarheid
gemeen, wij spreken zustertalen. Over het wonder
van de jouwe ben ik nog steeds niet heen,
van afskeid, bitterbessie en die kind, wat
doodgeskiet is by Nyanga deur soldate.

Dat kind, dat nu op reis kan langs de noordrand
van jouw Afrika, waar jonge mensen overal
hún vrijheid eisen. Terwijl jij voor de tweede keer
Europa doet, glansrijk gedragen door je film,
de Zwarte Vlinders, die je doen herrijzen.

2011, ongepubliceerd

Black Butterflies komt op 31 maart in roulatie
in de nederlandse bioscopen. Ingrid Jonker wordt
gespeeld door Carice van Houten

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen