STAD AAN ZEE

 

Een trui vliegt door de lucht,
de puddingkleurige namiddaglucht,
een gele trui en uitgedaan
omdat hij warm is en te lang

gedragen. Hij drijft op golven
van de zee en zinkt met de
zonsondergang mee, de stad baadt
naaktgeschouderd in het stralen.

De straten trekken mouwen aan
van licht, op pleinen knopen zij
hun hemden dicht met parelmoeren
knopen van lantaarns aan palen.

Hemd, wit en onberispelijk,
van nieuwheid kraakt en knispert het;
stemmen zo dun als cellofaan
zingen van liefde en uitgaan en

nieuws klinkt op in alle talen.
Het oosten draagt de smoking
van het westen aan, het is vrijdag en
een week van werken of nietsnutten

is gedaan, maar voor ons
ligt het weekend open.

Strofen

Geplaatst in Strofen | 2 Reacties

IK KAN HET NIET, KAN HET

Ik kan het niet, kan het
niet aan, niet nu al, het is te

kort geleden dat ik
door die hel moest gaan. Zij

keek mij zwijgend aan, stond
op, liep naar de kraan

waar zij haar handen waste
en kwam terug naar waar ik

op haar wachtte, knielde
naast me en begon

nog altijd zwijgend, maar zonder
mij aan te zien

aan het ontgespen
van mijn riem

1992, Eenzang

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

CYCLISCH I

De horloges liggen
met hun platte achterhoofd
op tafel, blik omhoog en malen

uit het glijden van de wolken
stukken tijdstotalen morzelfijn
tot op seconden

die wij, zandlopers en kale
armoedzaaiers, rapen
en uitdragen of verstrooien

over de tijdverslaafde
aarde. Stof zijn de seconden
tijdsatomen – na hun werk

na hun gebeurd zijn
dwarrelen zij weer terug
in wolken, opgaand in het tijdeloze

glijden langs de oneindigheid –
Tot de kleine glazen molens
ze weer laden tot seconden –

Geplaatst in Proeven van Moord | 2 Reacties

DE ZEE LEEST…

Geplaatst in Ongepubliceerd | 4 Reacties

PORTRET VAN EEN DICHTER M/V

Vanaf donderdag 9 juni draait de film Black Butterflies over het leven van de dichter Ingrid Jonker in Bergen NH. Met een wereldrol van Carice van Houten als Ingrid. Het gedicht dat ik voor Jonker schreef is te vinden op dit blog (29 maart jl).
Hieronder een geschreven portret van een dichter die ook Ingrid Jonker zou kunnen zijn.

Wonderlijk, intens ogend wezen
dat er gewend uitziet
op een ver-affe manier
naar iets al te nabij’s
te kijken en het te vrezen

en onder zijn oppervlakte
zit paniek, een licht
te verstorene, die voelbaar wordt
en opspeelt al bij het geluid
van sussende woorden

2002, Van cadmium lekken de bossen

<

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 1 reactie