ZON IN EEN LEGE KAMER

Vilhelm Hammershoi (Kopenhagen 1864-1916). Een prachtige schilder. Het werk van fotografe Frederique Masselink (zie elders en overal op deze site) is aan hem verwant. Toch hierbij een still uit de video ‘Sun in an empty room, naar Vilhem Hammershoi'(2006), van de Haagse kunstenaar Oswald Berends.

De dagen verdiept in stille
conversaties op papier –

met branie en toch zacht
De nachten, als de honden niet

blaften, verdreven in verlangen
naar wat ver van hier

eraan moest komen, uit het strooisel
en de ondiepten van dromen

waar die ene, soms verschijnende, ooit
verschenene, steeds weer ademloos

in werd gewacht

1992, Eenzang

Ik bedenk mij nu, dat er nog een raakvlak is tussen de afbeelding en het gedicht. Heeft de video een analogie naar de schilder Vilhelm Hammershoi, in de laatste drie regels van het gedicht zit een verwijzing naar J.H. Leopold.

Geplaatst in Eenzang | 5 Reacties

‘Massale droefheid verbroedert’

‘Massale droefheid verboedert / dat is het enige goede eraan’ schreef ik in een hier al eerder geplaatst gedicht naar aanleiding van de vliegramp bij Tripoli. Wat valt er te zeggen over rampen? Er is hooguit in mee te leven. En misschien kan een gedicht een moment van bezinning aanreiken.
Het volgende gedicht is geschreven in 1992 en staat stil bij het schrille contrast tussen onze eigen luxe en de ons en passant aangereikte gruwelen uit verre gebieden.
Intussen is het 2011 en zijn de gruwelen heel dichtbij gekomen.

 

De avondlijke steden
aan de horizon, waar hele
sterrenstelsels zich
onder de donkerende hemel
die met wolken is bedekt
op de aarde hebben
neergelegd. Het Roergebied.
Een in de regen uitgelopen
goud van autolichten
glijdt de heuvel af.
Door het rookkleurig glas
een zicht op bomen.

Wachtende limousines. Boven
het stationaire lopen
van hun zachte motoren
voor het hek dat elektronisch
open gaat zijn uit de radio
geknepen stemmen uit verre
streken te horen, die van
nooit eerder vernomen
wreedheden en moorden
spreken

1992, Eenzang

 

Geplaatst in Eenzang | 3 Reacties

MALAGA 2

En ’s nachts zong de zee haar koren, haar aria’s
met een heilige toewijding, steeds hoger, ritmisch
steeds anders zich herhalend; hoorde ik een grootheid,
een wezen onder de dalende wassende maan –
die voor haar op haar rug was gaan liggen, met haar
licht op haar lag, tweeheid van godheid – zingen

in een zesvoetig, zesregelig aandringen,
een wijding van haar nonnen, jonge golven die
steeds opnieuw aan kwamen rollen, hoger, beheerst
en indringend, zich reikend naar de maan; dit hemels
oercontinent dat hier een nieuw ritme van aan-
trekkingskracht concentreerde, het was ongekend.

2002, Anderling

Geplaatst in Anderling | 1 reactie

Juli en onverdraaglijk

Juli en onverdraaglijk herfstig
is de lucht. Zoveel bladeren
van het berkje dwarrelen nu al
in de vroegte samen tegen
de stenen traptreden. Hun geel
vergaderen is verontrustend.

Een koude wind om de hoek valt
van het huis, waar ik al bladerend
in mijn geschriften in de ochtend
zit en huiver en mij niet thuis
voel, toch blijf weigeren
naar elders te vluchten.

En mijn hart is moe en het hangt
als een rood blad aan zijn aderen
en zijn grote geruchten zijn
geluwd, zijn in de koude wind
weggeschuwd en het houdt zich klein
en hurkt weg in voorzichtig zuchten.

1998, Anderling

Geplaatst in Het Zij | 2 Reacties

Ik voelde mij

Ik voelde mij ontheemd
in dit kamertje alsof mijn ziel

mij nu al had verlaten en
in niemandsland verkerend

bezig was de snelweg die ons
als een singel van de wereld

afsneed te doorwaden, rivier
van witte en rode

draden, de doden en hun schepen
achter zich latend, de

haven van de levenden

1993, Eenzang twee

Geplaatst in Eenzang Twee | 1 reactie