{"id":2296,"date":"2012-01-12T10:04:16","date_gmt":"2012-01-12T09:04:16","guid":{"rendered":"http:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?page_id=2296"},"modified":"2020-08-20T14:24:26","modified_gmt":"2020-08-20T13:24:26","slug":"chr-j-van-geel-uit-de-nalatenschap","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?page_id=2296","title":{"rendered":"Uit de nalatenschap | Onverzameld Werk"},"content":{"rendered":"

Gedichten die niet in de Verzamelde Gedichten staan<\/strong>
\n(omdat ze posthuum – en dus ongeautoriseerd – zijn verschenen.)<\/p>\n

\"IMG_0154\"<\/a>Uitgave van de Stichting Chr.J. van Geel<\/em><\/p>\n

\"IMG_0153\"<\/a><\/p>\n

“Po\u00ebzie is een antwoord, zoals een maaltijd van meer dan een rauwe wortel een antwoord is op honger.”<\/strong>
\nChr.J. van Geel<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

EENDEN<\/p>\n

Kleumend op weg en nooit op reis
\nom wat ze lief is te bereiken,
\nzal je geen eend ooit om zien kijken.<\/p>\n

Zij zetten sporen op het ijs.<\/p>\n

Dierenalfabet<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

FAZANT GEZIEN<\/p>\n

De fazant ontbreekt het aan armen,
\nhij heeft een cape van batik om,
\nzijn zwarte schone tenen warmen
\nzich aan stenen in de zon.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

VLAAMSE GAAI<\/p>\n

Kijk, \u00e9\u00e9n alleen als was hij met zijn allen
\ndie spreeuwen schrik aanjaagt,
\nde mezen dwingt tussen de bessen in
\nde hagen.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

GANZEN<\/p>\n

De gans gaat voor de mens uit
\nin lichtend voorbeeld en
\ngenie.
\nGanzen doen alles samen,
\nsamen en tegelijk.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

GANS<\/p>\n

Hij is door slapen ingevuld,
\nzijn oog betrekt de wacht van kijken,
\nwat ons onthutst is zijn gemak
\nvan paus die op zijn eieren zit.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

GANS<\/p>\n

Een gans staat rechtop bij een boom,
\noog hoger dan haar lijf geheven,
\neen veer scheef uit haar hermelijn
\nwaait op, onnozele majesteit.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HAAN<\/p>\n

Hij kraait zo diep en mannelijk
\nals dreef hij met zijn poten
\nstem uit grond, drift slaat
\nzijn kleingebleven vlerken uit.<\/p>\n

Voor wie hij als hij kraait
\nzijn ogen sluit, voor wie hij juicht \u2013
\nin verten gaan ze hem voorbij,
\nhaar veren dicht gespreid.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HAAS<\/p>\n

Een haas over een duister veld, omzoomd
\ndoor wat eens groen nu zonder weelde is,
\neen haas tolt als een veer om eigen as \u2013
\neen flits van bont en bijna uitgewist,
\neen hoogtepunt zonder betekenis \u2013
\nin wijde bogen als bezeten rond..<\/p>\n

Een beeld als regen in het ruisen van
\nde zee alsof de branding blad bezat,
\neen hel fragment waarin het donker is.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HOND<\/p>\n

Verstand kijkt om of het zijn baas
\nmist om mee uit te gaan.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

OKTOBERKAUWEN<\/p>\n

Het zich verplaatsen van
\nde kauwen in de bomen,
\nhet dringend praten op
\neen tak om thuis te zijn.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

KEVER<\/p>\n

Een kever door de wind verlaten
\nverheft zich waar zijn tocht begint
\nom tegen stilte in te praten
\nwaaruit zijn vliegen zoemen spint.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

KWEEKVOGELS<\/p>\n

Hun grote bek van jong sloeg dicht
\nen dwingend op \u00e9\u00e9n doel gericht
\nkwam schrander op niets toegespitst
\nhun neus in hun gezicht te staan.<\/p>\n

Afkomstig uit een nest van streken,
\nde vogels die de struiken kweken
\nom er veel bessen uit te slaan.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

ZWANENPAAR<\/p>\n

Zij die bij dag niet witter zijn, zij slapen
\nnooit in het licht hun droom van witte pauw
\nmaar in het donker als hun hals zich vouwt
\nin veren, als zij niet op vleugels gaan.<\/p>\n

Zij werpen lussen schaduw op elkaar,
\nhalsdun in hun aanhankelijk beschrijven,
\nin hun voor elke tijd bestemd vertoon
\nvan drijvend boven overleven staan.<\/p>\n

Uit: Vluchtige verhuizing<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BIJEN<\/p>\n

Als ik mij buk naar takken die ik raap,
\nnaar honing die de grond van bloemen is,
\nik die de tuin inloop, schrikken zij niet.<\/p>\n

Verknocht als zij aan wat ze doen, verdiep
\nik mij in wat ik breek, verzet hun zoemen
\nvan bloem naar bloemen op begane grond.<\/p>\n

Uit:Dierenalfabet<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

OOK IN HET KLEINSTE DAL<\/p>\n

Ook in het kleinste dal
\ndansen de darrende bijen
\ntot in de minste bloem.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

DIERGAARDE<\/p>\n

Een leeg hok is het volst van kijken,
\nje turen blijft je langer bij
\ndan alle beesten die je zag.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

DIER ZONDER DIER<\/p>\n

Een strand bezaaid met schelpen
\nen zonder leeftijd, waar
\nniets groeit dan golven om
\nhun leegte uit te wissen.<\/p>\n

Id<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BOS VOL DUIVEN<\/p>\n

Luidruchtig tussen bomen zijn zij
\nmet een wat plomp vervoer druk in de weer,
\nhun grauwe veren kruien door het lover.<\/p>\n

Zij zien de zee, zo dicht kwam bos nabij,
\nzo dun aan takken is wat hen van water scheidt,
\nzo dicht aan zee kropen de bomen.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

VLUCHT DUIVEN<\/p>\n

Ik stap over de schaduw van de bomen
\nen hoor de zee,
\nde duiven nemen waar ik niet kan komen
\nmijn vluchten mee.<\/p>\n

Zij nemen ruisen over,
\nklapwieken luider dan de zee.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

EEKHOORN<\/p>\n

Zij rent de bomen binnen,
\nhoudt voeling met de stam,
\nhoedt ruimte in haar takken
\nen springt uit zicht in loop
\ndie haar gedachten nam.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

EEKHOORN<\/p>\n

Zij rent het liggen binnen van het ruisen
\nen zwiept haar lichaam door het hoogste groen,
\neen sprong uit zicht door takken die zich reiken.<\/p>\n

Zij is niet waar zij komen kan, houdt voeling
\nzoals het wankelst blad in ruimte zich,
\nzoals een tak aan stam, klemt aan een tak.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

EEKHOORN<\/p>\n

In tegenlicht het mooist,
\nboog tussen haren
\ndie stilzit in de zon.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

WOERD<\/p>\n

Hoe dwingend, hoe meewarig,
\ngeen beest spreekt overtuigender
\ndan in de nacht een eend
\ndie kwaakt.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

CONDOR<\/p>\n

Spiedend op vleugels op drijfveren drift
\nziet hij niets dan verdriet
\nals rouw hem onthardt.
\nMaar steeds
\nschuift zich prooi tussen hem
\nen de grond.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

GEKOOIDE CONDOR<\/p>\n

Hij ziet de wolken door wat hem
\nbelet zijn vleugels uit te slaan.
\nHij oefent op begane grond
\nzijn scherpe klauwen in het zand
\nen slaat zijn nagels in een tak
\ndie dood, dwars door zijn kooi, ontveld
\nzijn dienst aanbiedt van een voor hem
\ngestorvene die bij hem woont.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

PRIMA VERA<\/p>\n

En ongeregeld in de takken
\nis wat zich aandient in de mist,
\nhet eerste groen dat zich komt wreken
\nop het verlangen naar gezicht.<\/p>\n

Uit: Vluchtige verhuizing<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

OMRINGD DOOR..<\/p>\n

Omringd door mensen staan de bomen
\ndie ze op afstand om zich houden
\nals blad dat valt: liever eenzaam
\nontdaan dan niet aan ze ontkomen.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

TERUG<\/p>\n

Alles wat ik pas had
\nheb ik allang niet meer.<\/p>\n

Ik wil teruggaan naar
\nde zwanen, trots te water
\nen roeien naar de oever
\nmet opgezette veren,
\ngebogen en gefronst
\nmijn woede botgevierd.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BLAD<\/p>\n

Ik hoorde een dor blad
\nzich in zijn rol vertellen
\nen alle plotseling over
\nde breedte van het pad,
\nzo licht van stof, verschoven
\nde warmte van de zon.<\/p>\n

Hun nerven, bloot, bewogen,
\nnog voor ik zien kon, al
\nniet meer – ik miste hun
\nontsnappen in het gras,
\nstil lag hun wentelen,
\ndood in het eerste groen.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BOOM OM<\/p>\n

De met een open oog gevallen boom,
\ndonker van regen uit omzien getild,
\nzijn tak beklemd, de honger ongestild,
\nligt waar hij viel, ruist in zijn kroon.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

IK BEN…<\/p>\n

Ik ben in beesten opgesomd
\nom weerklank die op vleugels gaat.
\nGeen rust is ooit geheel voltooid
\ndan die niet afziet van de vlucht.<\/p>\n

uit:id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BIJ EEN OMGEWAAIDE BOOM<\/p>\n

Een boom herhaalt zijn zucht voor wie
\nhem omgevallen ziet, hij zwijgt,
\nblijft blaren sturen naar geruis.<\/p>\n

De buitenkant ligt in de dood
\nwaar schaduw zon om water vraagt
\nonvindbaar in het zomergras.<\/p>\n

Zijn laatste adem overstemt
\nwat ooit in bomen ruisen zal,
\nwat hij met takken trok uit wind,<\/p>\n

de rechte zucht waarmee hij viel.<\/p>\n

uit:id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

URTICA<\/p>\n

Geringer gading geeft zijn grond
\nvan opgewektheid bloot.<\/p>\n

Hij is de vlieg onder de planten
\nen sterker dan de wind.<\/p>\n

Geen trekt hem poten uit,
\nhij steekt, hij heeft te warme handen.<\/p>\n

Rechtop in schaduw en in zonlicht
\ngroeit hij geringer gading dicht.<\/p>\n

uit:id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

ST. JACOBSKRUISKRUID<\/p>\n

Als snoerde het de buikriem dicht,
\neen als een steen gezette bloem
\nwaar geel gewiegde rupsen komen.<\/p>\n

Als kind al zag ik stengels die
\ngeen bloemen duldden, was ik in
\nde stralen die vanuit het hart<\/p>\n

ontbreken in het ruige kruid,
\nin het benauwde van beklemde
\nbloei verdiept.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BOOM OM<\/p>\n

De boom moet om, pas dan zijn wij
\nzo vrij als vogels in de lucht.
\nNiets zal er, niets dan lucht te zien,
\ngeen blad op wind te horen zijn.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

VERTAKT VAN\u2026<\/p>\n

Vertakt van ongeduld
\nkent hout maar een verlangen
\nzien liggen wat het voortbracht,
\ngeen blad mag blijven hangen.<\/p>\n

Uit: id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

AVOND<\/p>\n

Met duizend takken buiten
\nalleen met avond, met
\nwat koert, vergaat op blad
\nna blad het licht dat dooft.<\/p>\n

In strijklicht hangt, in zwijgen
\nwat door de takken schoof,
\nhet druk vervoer van stilte.<\/p>\n

uit:id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BOSRAND<\/p>\n

Hier waar het veld al zichtbaar aan de bomen is,
\nde stammen naar de rand toe lager gaan vertakken
\nom duisternis, om meer houvast tegen de wind,
\nhier is het licht het verst, valt het door gaten
\nuit het open veld waar niets dan kort kruid groeit, het tilt
\nde wolken vrij, het zet tot bloeien aan en het verdrijft.<\/p>\n

Hier strijkt de gloed zich licht, het bos zich glad
\ndat bij de laatste boom de grond verlaat
\nen neemt zich uit zijn druk of kreupelbos
\naan bos een serre bouwt, oase van
\nverbintenis. \/ Betreedt hout hout \u2013 terug \u2013<\/p>\n

dan fronst het hout, herademing beschut.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

PAD<\/p>\n

Het in de schemering van oppervlak
\nin verder strekkende betekenis
\nverschuiven. Steenslag in de grond gegrift.
\nDe korrels die door zand tot stof verhuizen
\ntot fijner gruis op reis vertrapt in drift.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

BLAD<\/p>\n

Door niets bewogen krimpt
\nhet laatste blad vergeefs
\nterug tot knop, het wil
\nweer in de tak en valt.<\/p>\n

Geen blad valt ooit omhoog
\ngeordend als het hing.
\nNaar tak is blad op weg,
\nzijn val liet het in leven.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

VLIEG<\/p>\n

Een web, hij trekt de draad
\nals deken om zich heen
\nen slaapt het rag vol dauw,
\ngevangen edelsteen.<\/p>\n

Hij zweet, hij smeedt zijn huis
\nvol diamanten om
\ntot puin dat aan hem hangt
\nzolang hij vliegt in droom.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

NAJAAR<\/p>\n

Zij voelen koud op stille banden.
\nWie met een wagen bomen kruit
\nvoert niet te tillen stilte aan.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HALFDODE BOOM<\/p>\n

Doordrongen van zijn lange staan
\nspant hij vermoeid een zuinig blad
\nvan dorgenegen dunne nerven
\nop wat zich groen nooit openvouwt.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

DE BEGROEIDEN<\/p>\n

Hardnekkig trekken zij, beklemd,
\nhet klimop over hun dood blad
\nomhoog dat groen en ongestorven
\nin ranken naar beneden hangt.<\/p>\n

Zij zijn de onverwachten die
\nde wind niet kan ontbloten, die
\nzich niet ontdoen en snakken leeg
\nte ruisen, kaal, niet eeuwig groen.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HET IS ALSOF<\/p>\n

Het is alsof de dingen die gebeuren
\nvolmaakter zich aan ons voltrokken toen
\nwij heler onverbloemd beschikbaar waren.<\/p>\n

Id.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

HET ENIGE PROTEST<\/p>\n

Het enige protest is doelloos zijn,
\njuist als een nieuw bedoelen zich verbeeldt.
\nStijf en ineengekrompen zit het beest
\nomringd door wat hem overkomen is.<\/p>\n

Id<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

ABEELTJES<\/p>\n

Zij staan als wie zijn hand ophoudt
\nniet hoger dan een kind. Het sneeuwt.<\/p>\n

Het lange staan van kleine bomen
\nwaar weer en wind de hand in had,
\nhet is wat ze is overkomen
\nhun levenslange bedelpad.<\/p>\n

id.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gedichten die niet in de Verzamelde Gedichten staan<\/strong>
\n(omdat ze posthuum – en dus ongeautoriseerd – zijn verschenen.)<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":9,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"onecolumn-page_vangeel.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-2296","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2296","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2296"}],"version-history":[{"count":82,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2296\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23956,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2296\/revisions\/23956"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2296"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}