{"id":27964,"date":"2020-01-02T16:46:36","date_gmt":"2020-01-02T15:46:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?page_id=27964"},"modified":"2020-08-20T14:23:48","modified_gmt":"2020-08-20T13:23:48","slug":"jesse-winchester-en-robbie-robertson","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?page_id=27964","title":{"rendered":"Jesse Winchester (en Robbie Robertson)"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Jesse Winchester is een uit Memphis, Tennessee afkomstige zanger en gitarist die, zoals zoveel Amerikanen van zijn leeftijd, op de vlucht sloeg voor de militaire dienst en Vietnam. Hij kwam terecht in Montreal, waar hij sinds 1967 in ballingschap woont, in afwachting van het verkrijgen van de Canadese nationaliteit.<\/p>\n

Zijn plaat bevat tien door hemzelf geschreven songs, waarvan \u00e9\u00e9n die hij samen met Robbie Robertson, gitarist van The Band schreef. Robertson was ook de producer van het album en dat is goed te horen. De muziek op de plaat heeft dezelfde spaarzame en heldere functionaliteit als die van The Band. Daarbij komt nog dat Robertson zelf er elektrische gitaar op speelt en dat Levon Helm van The Band als drummer en mandolinespeler te horen is.
\nVerder gebruikte instrumenten: piano, basgitaar, orgel, vibrafoon en countryviool. Of Robbie Robertson ook voor deze instrumentatie heeft gezorgd is niet duidelijk, maar het ligt wel voor de hand. Het orgel vervangt, waar het ingezet wordt, wat anders misschien orkestraties zouden zijn geworden; de vibrafoon voorziet in een zwevend en tegelijk obsederend geluid, bijvoorbeeld bij de spookachtige tekst van ‘Black Dog’.
\nRonduit een vondst is de elektrische staande bas, die behalve met de hand, ook met de strijkstok bespeeld wordt – voor zo ver ik weet is dit de eerste keer dat dit gewoonlijk akoestische instrument (dat met de uitvinding van de basgitaar in de jaren vijftig op slag verouderd was) elektrisch gebruikt wordt.
\nWinchesters songs hebben weinig te maken met het doorsnee commerci\u00eble hitwerk – toch zijn ze stevig geworteld in de traditie van de countrymuziek en de rock and roll. Zijn gedreven zang en uitstekende melodie\u00ebn en teksten zijn niet los van elkaar te zien. Ze komen duidelijk van \u00e9\u00e9n persoon, evenals zijn gitaar- en pianobijdragen, en daarmee schiep hij zich met behulp van Robertson de maximaal gunstige omstandigheden voor een muzikale topprestatie.<\/p>\n

Zijn songs vari\u00ebren van het aardse en springerige ‘Payday’:\u00a0‘Let’s go out on the town tonight \/ My pockets are heavy with loot \/ And get\u00a0<\/i>drunk and\u00a0nasty \/ And loud and\u00a0agressive to boot’<\/i>, tot en met de meer monumentale songs ‘Black Dog’, ‘Skip Rope Song’ en ‘Quiet About It’:\u00a0‘He’s walking with us \/ And He\u00a0<\/em>speaks through every man \/ But I have this notion, \/ Call it my fear \/ That I will die alone \/ And even He won’t be there’.<\/i><\/p>\n

Winchesters werk is een combinatie van bijna Bijbelse opvattingen, aardse geilheid (op zijn fraaist uitgedrukt in ‘That’s a Touch I Like’) en briljante huiselijkheid (gezang over de geneugten van een stevig ontbijt met een goede kop koffie) en dat alles gelardeerd met een flinke dosis nostalgie.
\nEen nummer als ‘Rosie Shy’, waarin zang, piano, elektrische gitaar en met de hand bespeelde drums elkaar als het ware achtervolgen, is mijns inziens net zo klassiek als de liedkunst die hier uit de zeventiende eeuw bekend is.
\nIn ‘The Brand New Tennessee Waltz’ wordt heel mooi het heimwee naar het onbereikbare land van herkomst uitgedrukt en daarbij wordt in de begeleiding de countryviool effectief ingezet:<\/p>\n

Because love is mainly just memories<\/i>
\nAnd everyone’s got them a few<\/i>
\n(…)<\/i>
\nSo let all your passionate violins<\/i>
\nPlay a tune for a Tennessee kid<\/i>
\nWho’s feeling like leaving another town<\/i>
\nBut no place to go if he did<\/i>
\n‘Cause they catch you wherever\u00a0you’d hid<\/i><\/p>\n

Het samen met Robertson geschreven lied ‘Snow’ is weer een heel ander werkje:\u00a0‘I was tuning in the six o’clock newscast \/ And the weather man mentioned snow \/ As soon as I heard that\u00a0<\/em>four-letter word \/ I was making my plans to go.’
\n<\/i>Weg van de ellende van de overstelpende Canadese sneeuw, koude oren en voeten en daarbij geen stevige schoenen, geen lekkere bontmuts, geen lang warm ondergoed of zelfs maar ‘een beschermend laagje vet’ op het lichaam.<\/p>\n

Het mooiste nummer van de plaat is misschien wel het nostalgische ‘Yankee Lady’, dat aldus begint:<\/p>\n

I lived with the decent folks<\/i>
\nIn the hills of old Vermont<\/i>
\nWhere what you do all day<\/i>
\nDepends on what you want<\/i>
\nAnd I took up with a woman there<\/i>
\nThough I was still a kid<\/i>
\nAnd I smile like the sun<\/i>
\nTo think of all the\u00a0loving that we did.<\/i><\/p>\n

She\u00a0rose each morning and went off to work
\nAnd she kept me with her pay
\nI was making sweet love all night
\nAnd playing\u00a0guitar all day
\nAnd I got apple cider and homemade bread
\nTo make a man say grace
\nAnd clean linens on my bed
\nAnd a warm feet fire place.<\/i><\/p>\n

Jesse Winchester \u00a0werd in 1943 geboren in Shreveport, Louisiana en woonde vanaf zijn twaalfde in het eerder genoemde Memphis. Hij studeerde Frans en Duits aan het Williams College in Massachusetts en twee jaar filosofie aan de universiteit van M\u00fcnchen. Terug in Amerika haalde hij een graad in Duits omdat ‘studeren een manier was om uit het leger te blijven’.
\nZowel in de VS als Duitsland en Canada speelde hij in diverse bands en groepen. In Canada reisde hij om aan geld te komen respectievelijk met een in het Frans zingende groep (Les Astronautes) en een Canadese rhythm and blues-groep (John Coldwater Group) eindeloos langs kleine provinciesteden, ‘waar je niemand kent, alle films in het Frans of het Duits zijn en waar niets anders te doen is dan brieven schrijven, in een bar gaan zitten en tv-kijken: naar ijshockeywedstrijden.’\u00a0Later ging hij alleen als zanger met gitaar optreden.<\/p>\n

Het isolement van de Amerikaanse dienstontduiker in Montreal werd nog vergroot door de Frans geori\u00ebnteerde cultuur van die stad. Toch blijft hij er maar wonen omdat hij vindt dat hij \u00a0‘geen keus’ heeft en omdat ‘ze me er accepteren’. Via een vriend die Robbie Robertson kende – Robertsons vrouw is afkomstig uit Montreal en ze komen er beiden vrij geregeld op bezoek – kwam tenslotte eind 1969 deze plaat tot stand.
\nInmiddels heeft Winchester alweer een nieuwe LP gemaakt, nu geproduceerd door Todd Rundgren (van de groep Nazz), die ook technicus was bij het eerste album. Wanneer deze plaat uitkomt is niet bekend, maar het kan niet lang meer duren. Intussen wordt het wel tijd dat een van de Nederlandse platenmaatschappijen de vertegenwoordiging van het kleine Ampexlabel, waarop Winchester verschijnt, op zich gaat nemen, zodat dit werk hier beter verkrijgbaar wordt. Briljante en relaxte muziek met teksten die de schoonheid van de eenvoud bezitten en die door de maker zelf wordt omschreven als ‘vooral geschikt voor feesten en partijen’.<\/p>\n

Elly de Waard, uit\u00a0Vrij Nederland, 8 mei 1971, verzameld met het grootste deel van mijn overige rock-kritieken in:\u00a0Het Jasje van David Bowie, Uitgeverij De Harmonie, 2015<\/strong><\/em><\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":6,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"onecolumn-page_rock.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-27964","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27964","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=27964"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27964\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":28370,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27964\/revisions\/28370"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=27964"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}