{"id":26111,"date":"2017-11-04T14:30:01","date_gmt":"2017-11-04T13:30:01","guid":{"rendered":"http:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?p=26111"},"modified":"2023-03-08T16:31:24","modified_gmt":"2023-03-08T15:31:24","slug":"in-memoriam-mijn-vader","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/?p=26111","title":{"rendered":"IN MEMORIAM MIJN VADER"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Er is geen leidende gedachte, geen betekenis,
\nik laat mij schrijlings drijven op mijn schrift
\ndat zich van regels tot in drup
\nvan punten grift…<\/p>\n

Het water rept zich ruggelings naar zee
\ndie zelf weer stroomt en van haar deining leeft,
\nzij heeft geen doel, zij voert niets met zich mee,
\nhet is haar reis die telt en die geen einde heeft.<\/p>\n

Ruimte is woest en ledig, maar de tijd
\nheeft zich verfijnd in al zijn eindigheid.
\nHet verleden groeit en onze toekomst is ver heen,
\nverweesd besef dat zich van ruimte heeft vervreemd.<\/p>\n

Dood sloeg hem, trof hem, midden op de dag,
\nde vuist die zich in onze ribben balt, het hart,
\nwerd zelf geraakt met een directe slag,
\ndood trof hem in het midden van het hart.<\/p>\n

Dood is geen wezen, het is een proces,
\nomwoelde naald van tijd die tol betaalt aan ruimte,
\nde boot is stuurloos en wij hebben geen kompas,
\nons fr\u00eale leven kent allang geen haven meer.<\/p>\n

Het kraken van de balken onder vorst
\nwrikt een seconde uit het uurwerk los
\nvan tijd en op de witte stranden van mijn bed, mijn ledigheid,
\nheeft het getij een menigte van dingen afgezet:<\/p>\n

post, boeken, een laatste sigaret,
\nschelp van een asbak, het is eb,
\nook in het seizoen, de kou vriest
\nscherpe randen aan ontberingen van nu en toen.<\/p>\n

Het spoor waarlangs ons leven loopt
\nbestaat uit parallellen
\nvan wat onverhoopt zich aan ons voordoet,
\nhet gaat er om ze te herkennen.<\/p>\n

In elk geval een vreemdeling
\nis deze nacht, van wie de mantelzomen met
\nelektrisch licht zijn afgezet
\nen uit zijn zakken steekt herinnering.<\/p>\n

De kaarsen tillen een smal span
\nonder het gewicht waarvan zij slinken,
\nvan voedend licht gaan zij voorgoed
\ntot het altijd hongerige duister in.<\/p>\n

De adem van de schepping reikt
\ntot ver voorbij het leven heen,
\nsoms concentreert zij zich tot geest,
\ndan blaast zij zich in stof weer uit.<\/p>\n

Een grilligheid is zij, een capriool,
\ner is geen troost, er is geen zin
\ndan deel te nemen aan die scheppingsdrift
\nen mee te scheppen tegen alle klippen op.<\/p>\n

Wie weegt de woorden, wie
\nijkt het gewicht, waarnaar het wegen
\nvan die schaal wordt afgericht? Patriarchaal?
\nIk zoek een taal, niet vaderlijk, maar volks<\/p>\n

en door Latijn geadeld: Moedertaal.
\nEn langs mijn keukenraam zeilt hoog en donker
\neen cipres, over de oceaan die buiten is
\ntrekt hij de nachtelijke stilte aan.<\/p>\n

En niemand wil, als hij het mocht,
\neen ander leven dan het zijne of
\neen andere tijd en niemand wil
\nhet ook ooit overdoen, hoe dierbaar<\/p>\n

hij ook denkt dat het hem lijkt,
\nen wie het spijkerschrift van sterren leest
\nen niet bij machte is het te vertalen
\nin hi\u00ebroglyfen van de menselijke geest<\/p>\n

haast zich alleen als uitgestorven dieren
\nin wolken langs de horizon nog
\nnaar zijn ondergang, maar het is dezelfde lucht
\nboven Hoogovens of Hoechst<\/p>\n

waarin bij avond zich verheft
\neen purperen Nik\u00e8.
\nHet schisma van de wisseling blijft ongeheeld
\nen aangetreden aan die grens staan tot<\/p>\n

ver zichtbaar in het verleden
\nandere figuren, allen dood.
\nEn in de heldere, haveloze nacht
\nwil ik er uit en ik sta op.<\/p>\n

Ik was het zweet dat ik vergoot
\nop je begrafenis, vader, uit mijn hemd,
\ndenk aan mijn eigen dood,
\ngod weet hoe weinig ver nog.<\/p>\n

En zij, van wie ik houd en die nog leeft,
\nzij knielt en ik kijk op haar hoofd
\nterwijl ze mijn manchetten knoopt –
\nik ben al groot.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Foto: Joyce Sips, Strand Castricum, november 2017<\/em>
\nGedicht: Elly de Waard: Strofen, In memoriam\u00a0patris<\/i><\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-26111","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-strofen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/26111","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=26111"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/26111\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":26119,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/26111\/revisions\/26119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=26111"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=26111"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ellydewaard.nl\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=26111"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}