Categorie archief: Het Zij

ZIJ MAAKTE ZICH SCHAARS

Zij maakte zich schaars, als een zwaan en drijvend door een statig rijk van pijn was zij de maan, zij maakte mij Icarus, maar meester van mijn falen, aan mijn linnen vleugels waarde ik door haar nacht een drakenzeiler, telkens … Lees verder

Geplaatst in Het Zij | 2 Reacties

UIT HET LIPPENROOD

  Haar nabijheid die uit het lippenrood opsteeg, aan de gouden rand van het kopje verkleefd – als de geest uit de fles – plotseling was zij daar, luchtig als wind en warrelig van licht, in geuren van huid en … Lees verder

Geplaatst in Algemeen, Het Zij | 2 Reacties

ZO STIL IS…

Zo stil is de slinkende maan nu zij haar gezicht verbergt in de nevels van het aardrijk – terwijl zij zich geruisloos rept om haast verstolen over haar schouder naar mij kijkend snel tussen de takken te verdwijnen in dit … Lees verder

Geplaatst in Het Zij | 2 Reacties

EN ALS IK BIJ DE ZEE

En als ik bij de zee ben en er niemand is, het strand zo schoon en onbetreden, de wind een milde bries, het geuren zilt en ik de luiheid zie waarmee de kleine golven zich tot mij wenden, die golven … Lees verder

Geplaatst in Het Zij | 5 Reacties

En dat de stad, bij nacht..

En dat de stad, bij nacht een ader is, waar licht gedolven wordt, de exploitatie van een mijn van schijnsel is; de straten die lichtschachten zijn boren zich naar het erts dat in een druk verkeer gewonnen wordt en heen … Lees verder

Geplaatst in Het Zij | 1 reactie