OVER RAMPEN

Het ene ongeluk na het
andere trof ons land
(voor zover we in deze dagen
nog van een eigen land
kunnen spreken, nu de dwang
van het publieke menen
zich in ons hoofd heeft
verschanst; onze uiterlijke
vrijheden zijn groter
dan ooit, maar het denken
is verplicht geraakt en
gaat dus ondergronds).
Rond de herdenking van
de ene ramp, vindt er alweer
een andere plaats en opnieuw
krimpt ons leven ineen
tot medeleven.

Eenzaam is de overlevende
wakker geworden uit een
tweede geboorte, ontdaan
van de schoot van zijn
ouders, broertjes en zussen
de omgekeerde verpopping,
wij waren vlinders, we
ontwaken in een verpakking
van zuurstofbuizen en
windsels, ‘vitale organen
nog goed’, in de naaktheid
van een worm.

Onafhankelijk van op welk
tijdsvenster van lichteeuw
of nanoseconde, een bestaan
zich afspeelt, het streeft
zonder uitzondering naar
groeien en uitbreiding, naar
stijgen en uit elkaar vallen
als het vliegtuig, waarvan
de vermorzelde brokstukken
de al of niet herkenbare
resten van personen en
hun bezittingen markeren.

Massale droefheid verbroedert
dat is het enige goede eraan.

 

Gedicht: Elly de Waard, De aarde, de aarde

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties

OVERROMPELING

 

De adem van de glasblazers
blaast het papieren landschap van
de schilder Hockney kleur en leven in

De meidoorns, die het zoveel jaren
lang regeren van de Britse koningin 
met hun standvastigheid 

en helderheid verbeelden, zijn
het centrum van de afbeelding, die in
de hoge ramen van de kathedraal 

van zon doorschenen, in kleuren
en plezier uitspat – de donkere
ruimte van de eeuwen in

 

 

Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Beeld: David Hockney
Raam: Westminster Abbey

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties

DE TWEE SCHALEN / Een denkbeeldige discussie met Leo Vroman

 

Ik hoorde een wijs man
laatst zeggen (het was
de dichter Leo Vroman)
dat het geen zin heeft
je om je lot te beklagen
omdat de natuur geen
rechtvaardigheid kent.

Ik zou dit graag
preciezer willen. In het
eerste heeft hij gelijk.
Maar de natuur kent
wel degelijk een rechtvaardig
in de zin van, dat zij streeft
naar balans. De weegschaal
van Vrouwe Justitia

draagt bij haar geen
morele waarden, maar
de zwaartekracht
van de aarde en de zuivere
snelheid van het licht.
Zij is het wegen zelf
als het ware: zij trekt recht
maar zij spreekt het niet.

 

Gedicht: Elly de Waard, uit:De Aarde, De Aarde
Beeld: Jeroen Henneman

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

IN PLAATS VAN ZEGGEN

 

 

Ik zat. Zij ging voorbij.

En ik herinnerde mij
plotseling dat ik vergat

om haar te vragen wat
mij enkele dagen nu al

bezig hield: Zeg, weet je wel
hoeveel gedichten ik ooit

op je schreef? Vanuit een
hartstocht die ik, ze herlezend 

herbeleef en die mij
ongeduldig naar je maakt. 

Maar ook nu bleef mijn vraag
onuitgesproken binnen in

mij, want voor ik zo ver
was dat ik het woord kon 

nemen was jij, was zij,
met haar snelle pas 

alweer verdwenen 

 

Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Sculptuur: Alberto Giacometti

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

OOIT

 

 

 

De wind waait geuren aan van vuur
en achter de wind een rimpeling
van in de tijd verloren dagen

o mocht niet één geluid van luisteren
dit stille breken, deze vage
notie van schaduw tussen de olijven

 

 

 

Gedicht: Elly de Waard, uit; Van Cadmium Lekken de Bossen

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties