CLEAR MORNING | HELDERE OCHTEND

 

 

Ik heb je lang genoeg gadegeslagen,
ik kan tegen je spreken zoals het me bevalt – 

Ik heb mij onderworpen aan je voorkeuren, geduldig observerend
van welke dingen je houdt, sprekend

 door middel daarvan alleen, in
details van aarde, zoals je voorkeur is,

ranken
van blauwe clematis, licht

van de vroege avond –
je zou nooit een stem accepteren

als de mijne, onverschillig
voor de objecten die je rusteloos benoemt,

je monden
kleine kransen van ontzag – 

En al deze tijd
gaf ik toe aan je begrensdheid, denkend

dat je die zelf zou afwerpen vroeg of laat,
denkend dat materie je blik niet voor eeuwig kon opslorpen – 

obstakel van de clematis,  blauwe bloemen
schilderend op het verandaraam –

ik kan niet doorgaan
met mijzelf te beperken tot beelden 

omdat jij denkt dat het je recht is
mijn mening te betwisten:

ik ben nu bereid om helderheid
op je af te dwingen.

 

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

EENZAME NARCIS

Eenzame narcis, tere

soldaat, die daar zo
dapper in de koude

staat, gescheiden van
de overige narcissen –

ben je op je veldtocht
zoekgeraakt?

Wat is het dat
je zo afzonderlijk maakt

en dat je in de bittere
wind het sierlijk

neigen naar elkaar van de
anderen moet missen?

pionier?

 

Gedicht: Elly de Waard, Eenzang

Is het dan toch de dichtersnarcis? 

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

AAN DE OEVER VAN DE STYX

 

Ik voelde mij ontheemd
in dit kamertje, alsof mijn ziel

mij nu al had verlaten en
in niemandsland verkerend

bezig was de snelweg die ons
als een singel van de wereld

afsneed te doorwaden, rivier
van witte en rode

draden, de doden en hun schepen
achter zich latend, de

haven van de levenden

 

Gedicht: Elly deWaard, Eenzang Twee
Situatie: Ontwaakt in een vreemd ziekenhuis, na een spoedoperatie

 

Geplaatst in Eenzang Twee | 1 reactie

EMILY DICKINSON

 

Veilig in hun Albasten Kamers –
Onaangeraakt door Ochtend –
En onaangeraakt door Middaguur –
Liggen de makke leden van de Wederopstanding –
Satijnen Spanten – en Dak van Steen –

Groots gaan de Jaren – in de Maanloop – erboven –
Scheppen Werelden hun bogen –
En Uitspansels – roeien –
Tiara’s – vallen – en Doges – geven zich over –
Geluidloos – als stippen – op een Schijf van Sneeuw –

 

 

 

Gedicht: Emily Dickinson, 1861
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: handschrift van de tweede en definitieve versie van dit gedicht, zoals E.D. het naar haar schoonzuster stuurde om commentaar. Susan Dickinson, die in het aangrenzende huis woonde, was in die periode haar eerste lezer en raadgever. In totaal maakte Dickinson  drie verschillende versies van het tweede couplet. Als persoonlijk woord schrijft Emily haar schoonzuster onder het gedicht: ‘Perhaps this verse should please you better, Sue, Emily’

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties

SCILLA

 

Niet ik, jij idioot, niet zelf, maar wij, wij – golven
van blauwe lucht als
een kritiek op de hemel: waarom
bewaren jullie je stem 
als één ding zijn
zo goed als niets zijn is?
Waarom kijk je naar boven? Om naar
een echo te luisteren als naar de stem
van god? Jullie zijn allemaal hetzelfde voor ons,
apart, boven ons staand,  je domme
leventjes beramend: jullie gaan
waarheen je gezonden wordt, zoals alles,
waar de wind je plant,
de één of andere van je voor altijd
naar beneden kijkend en ziende een beeld
van water, en horend wat? Golven,
en over golven, vogels die zingen.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

 

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties