HET IS NIET DE GRIJZE WINTERNACHTLUCHT

 

 

Het is niet de grijze winternachtlucht aan de horizon,
noch in zijn ondoorgrondelijke duisternis
de regenlucht hierboven,
maar plotseling, over het viaduct
– misschien door het gele lamplicht –
dat het dichte inktblauw dieper kleurt
alsof het zich bewust wordt van het licht erachter,
van een dag nog even ver als die ervoor.
Het is dit dat ons altijd verbindt
ook al is er niets mee van ons over,
het klemmen van die ruimte,
voelbare wijdheid, minimum aan perspectief,
aan zomer, regen, dichterbij zijn,
landschap en afwezigheid.

 

Foto: Angelica Obino
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Afstand | Een reactie plaatsen

BOEKEN: LEZEN EN ZIEN

 

Een bos van boeken – ruggen
Pockets het onuitroeibaar
struikgewas, het zeldzame
gebonden boek een beuk

Een oude eik – het uit zijn band
vallende woordenboek
Al lezend hak ik mij
een uitzicht in ze uit

 

Foto: Fréderique van Rijn
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 7 Reacties

CITY

 

Bij nacht een tuin van licht
de wegen aangeharkt, lantarens
bloeien tussen de aanplant

De wind loopt schuifelend
rommelig als de herfst zelf
rond de opgeschoten woontorens

Afbladderend schijnsel
blaast door de verregende straten
gloeit na op de verharde grond

Nergens is het najaar
killer dan in de steden

 

Gedicht, Elly de Waard, ongepubliceerd
Foto: Angelica Obino

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

THE GOLD LILY

 

Omdat ik waarneem
dat ik stervend ben nu, weet
dat ik niet meer zal spreken, niet
de aarde zal overleven, er uit
teruggeroepen wordt weer, nog geen
bloem, een ruggegraat alleen, grof slijk
hangt aan mijn ribben, roep ik u,
vader en meester: om mij heen
begeven al mijn metgezellen het, denkend      
dat u het niet ziet. Hoe
kunnen ze weten dat u ziet
als u ons niet redt?
Bent u, in de zomerschemering
nabij genoeg om de verschrikking
van uw kind te horen? Of
bent u niet mijn vader,
u die mij groot bracht?

 

Gedicht: Louise Glück, The Gold Lily
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

DE WILDE IRIS – VAN LEVEN NAAR DOOD (EN VERDER)

Aan het einde van mijn lijden
was er een deur.

Luister goed naar mij: dat wat jij dood noemt
herinner ik me.

Bovengrondsheid, geluiden, verschuivende pijnboomtakken.
Dan niets. De zwakke zon
flakkert over de droge oppervlakte.

Het is verschrikkelijk om te overleven
als bewustzijn
begraven in de donkere aarde.

Toen was het voorbij: dat wat je beangstigt,
een ziel te zijn en onmachtig
om te spreken, houdt abrupt op, de stijve aarde
buigt een beetje. En wat ik voor vogels hield
stoof door lage struiken.

Jij die je niet de overgang
herinnert vanuit de andere wereld
ik zeg je dat ik weer kon spreken: wat er ook
terugkomt uit de vergetelheid komt terug
om een stem te vinden:

uit het centrum van mijn leven kwam
een geweldige fontein, diepe blauwe
schaduwen op azuurblauw zeewater.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 8 Reacties