SNEEUW EN INKT

 

Het zijn deze winters die ik terug wil
halen, twee volle pagina’s gevuld met
sneeuw, een lange dunne regel in inkt
geschreven als horizon, een enkele

verre vogel stippelt zijn punten op
de i’s erin. Ik zal mijn hoofd met
berenvel stofferen en ga er wonen
in een knusse hut, kijkend naar

hoe tussen de rotsen en de schrale
bomen een rest van licht zich naar het poolijs
bukt, de lange nacht zich buigt – een

die elk uitzicht in zich opzuigt.
‘O dan verschaft de met het duister
samenvloeiende inkt een zee van licht!.’

 

Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Het Heterogeen | 1 reactie

MATINS | GEBED

 

Onbereikbare vader, toen we voor het eerst
werden verbannen uit de hemel, maakte u
een replica, een plek die in één opzicht
verschilde van de hemel, hij was
ontworpen om een les te leren: verder
hetzelfde – schoonheid aan beide kanten, schoonheid
zonder alternatief – Behalve
dat we niet wisten wat de les was. Alleen gelaten,
putten wij elkaar uit. Jaren
van duisternis volgden; om beurten
werkten we in de tuin, de eerste tranen
vulden onze ogen  als aarde
mistte met bloemblaadjes, sommige
donker rood, sommige vleeskleurig –
We dachten nooit aan u
die we leerden te vereren.
We wisten slechts dat het niet de menselijke natuur was
om alleen te houden van wat liefde terug geeft.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

DE ZEE I

 

De golven klappen om
als bladen van een
heel groot prentenboek
en elke bladzijde
is met gewicht geladen

Zij ritselen nauwelijks
en na de val, na elke
klap, is het bladstil
het water glad
als kleurendrukpapier

Egaal zeeblauw, het boek
is schitterend en zwaar
de zee is blak

 

Beeld: Jonathan Nimerfroh, Nantucket
Gedicht: Elly de Waard, Proeven van Moord

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

MATINS | DE WITTE NARCIS

 

De zon schijnt;  bij de postbus, bladeren
van de gespleten berk, gevouwen, plat geplooid als vinnen.
Daaronder, holle stengels van de witte narcissen,
            Ice Wings, Cantatrice; donkere
bladeren van het wilde viooltje. Noah zegt
depressieven haten de lente, onbalans
tussen de binnen- en de buitenwereld. Ik maak er
een ander geval van – gedeprimeerd zijn, ja, maar in zekere zin
hartstochtelijk gehecht aan de levende boom, mijn lijf
feitelijk gekruld in de gespleten stam, bijna in vrede
          in de avondregen
bijna in staat te voelen
hoe het sap tintelt en opstijgt: Noah zegt dit is
een vergissing van depressieven, zich vereenzelvigen
met een boom, terwijl het verheugde hart
door de tuin zwerft als een vallend blad, een beeld voor
het deel, niet het geheel.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Noot: Noah is een van de drie personen aan wie deze bundel is opgedragen

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

METTEN | DE STILTE VAN DE OCHTEND

 

Vergeef me als ik zeg ik hou van u: de machtigen
worden altijd belogen aangezien de zwakken altijd
gedreven worden door paniek. Ik kan niet houden van
wat ik me niet kan voorstellen en u onthult
feitelijk niets: bent u als de meidoorn
altijd hetzelfde ding op dezelfde plaats,
of bent u meer het vingerhoedskruid, onbestendig, eerst
opspringende roze piek op de helling voorbij de madeliefjes,
en het jaar daarop  violet in de rozentuin? U moet inzien
dat dit voor ons nutteloos is, deze stilte die geloof bevordert,
u moet alles zijn, het vingerhoedskruid en de meidoorn,
de tere roos en het taaie madeliefje – en wij moeten denken
dat u onmogelijk kunt bestaan. Is dit het
wat u wilt dat wij denken,  verklaart dit
de stilte van de ochtend,
de krekels die hun vleugels nog niet over elkaar wrijven, de katten
die niet vechten in de tuin?

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties