METTEN / OCHTENDGEBED

 

Ik zie dat het met u is als met de berken:
ik mag niet tot u spreken
op de persoonlijke manier. Veel
is gebeurd tussen ons. Of
was het altijd alleen
aan de ene kant? Ik ben
fout, helemaal fout, ik vroeg u
menselijk te zijn – ik ben niet behoeftiger
dan andere mensen. Maar de afwezigheid
van elk gevoel, van de minste
zorg voor mij – ik zou me net zo goed verder
tot de berken kunnen richten,
zoals in mijn vroegere leven: laat ze
het zo erg mogelijk maken, laat ze
me begraven met de Romantici,
hun puntige gele bladeren
vallend en me bedekkend.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling Elly de Waard
Lino: Elsbeth Cochius, Bargerveen

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

HERINNERING aan een tijd dat we er nog gezamenlijk op uit konden trekken

 

In de tuin rinkelt een zwerm vogels
als zilveren bellen. De sneeuwstorm
van de in blad schietende abelen
verbergt ze. Dit is de lente

van de overal schijnbaar nergens
ontspringende beken, de velden
bespikkeld met bloemen als op een
heldere nacht met sterren de hemel.

Laat onze voeten, Sappho indachtig,
ze niet vertrappen…
Doffe rondingen van onzichtbaar
door stof draaiende wielen.

De avond, geruisloos aanrollend
als een limousine, verzamelt ons.
De verre silhouetten van de sterren
geven zijn spatborden glans.

Claxonnerende slee! Schaduwen
trekken hem als paarden die de stal
ruiken naar huis. Geparkeerd onder
hemelhoge abelen prevelt alleen het

beekje na in haar slaap. Radio
in een allang vergeten kamer
waar allengs de hamer
van de stilte valt.

 

Gedicht: Elly de Waard, uit: Strofen

Geplaatst in Strofen | 2 Reacties

SNEEUWKLOKJES | SNOWDROPS

 

Weet jij wat ik was, hoe ik leefde? Jij weet
wat wanhoop is; dan
zou winter betekenis voor je moeten hebben.

Ik verwachtte niet te overleven,
met aarde die me verstikte. Ik verwachtte niet
opnieuw gewekt te worden, mijn lichaam
te voelen in vochtige aarde
in staat om weer te reageren, me herinnerend
na zo lang, hoe weer open te gaan
in het koude licht
van de vroegste lente – 

bang, ja, maar weer te midden van jullie
huilend ja riskant vreugde

in de rauwe wind van de nieuwe wereld.

 

***

 

Gedicht: Louise Glück, TheWild Iris
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: Bette Boellaard

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

SPRING SNOW | LENTESNEEUW

 

Kijk naar de nachthemel:
ik heb twee zelven, twee soorten van macht.

Ik ben hier met jou, aan het raam,
kijkend naar je reageren. Gisteren
kwam de maan op over vochtige aarde in de lagere tuin.
Nu glinstert de aarde als de maan,
als dode materie met een korst van licht.

Je kunt je ogen nu sluiten.
Ik heb je kreten gehoord, en kreten voor de jouwe,
en de eisen daar achter.
Ik heb je getoond wat je wilt:
niet geloof, maar overgave
aan gezag, dat afhangt van geweld.

 

 

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

EINDE VAN DE WINTER

 

Over de stille wereld, roept een vogel
eenzelvig wakend tussen zwarte takken.

Jullie wilden geboren worden; ik liet je geboren worden.
Wanneer heeft mijn verdriet ooit jullie plezier
in de weg weg gestaan?

Jullie stort je vooruit
het duister en tegelijk het licht in
begerig naar sensatie

alsof je iets heel nieuws was, dat zichzelf
wilde uitdrukken

een en al brille en levendigheid 

nooit denkend
dat dit je iets zou kosten,
nooit het idee dat het geluid van mijn stem
iets anders is dan een deel van jullie – 

je zult die niet horen in de andere wereld,
niet opnieuw zo duidelijk,
niet in vogelroep of mensenkreet,

niet het heldere geluid, alleen
een hardnekkige echo
in alle geluid dat vaar-wel betekent, vaar-wel

die ene aanhoudende regel
die ons met elkaar verbindt.

 

 

Gedicht: Louise Glück, uit The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: Marijke Aveling

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties