TUSSEN OUD EN NIEUW

Het is alsof de kleine struiken
gloeien in hun dunste takken,

brandend gewreven aan het gewicht
van een te laag hangende hemel in beweging.

Ze worden opgezadeld met het licht
dat het seizoen zichzelf onthoudt –

lopers, aan eigen grond gekluisterd
ingezet op het laatste traject

van de trage estafettegang naar lente.
De kortste dag is al voorbij

maar, als een man die je passeert:
zijn avondlijke schaduw is nog donkerder dan hij.

 

Eigen foto
Gedicht uit Afstand, bewerkt 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

NEDERLAND, op de drempel van 2020

 

Denk deze Kerstdagen eens aan
de vele daklozen die wij
als burgers van een altijd nog
rijk land ons hebben toegestaan. 

Die bij gebrek aan geld, een huis,
met onterechte schulden, zonder
baan, het harde lot van hun
ontbering moeten ondergaan. 

Denk niet alleen aan hen, doe iets –
bijvoorbeeld door met duizenden
de straten op te gaan, al schande
roepend over een bestuur,          

een politiek die dit gebeuren laat;
die liever voor zich zelf zorgt, zich
onmachtig houdt, ver weg, en die
met graagte lijdt aan graaiziek.

 

Beeld: Bansky: God Bless Birmingham, 2019
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd 2019

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

NACHT OVER EUROPA – BERICHT VAN DE AARDE

De avondlijke steden
aan de horizon, waar hele

sterrenstelsels zich
onder de donkerende hemel

die met wolken is bedekt,
op aarde hebben

neergelegd. Het Roergebied.
Een in de regen uitgelopen

goud van autolichten
glijdt de heuvel af.

Door het rookkleurig glas
een zicht op bomen.

Wachtende limousines. Boven
het stationaire lopen

van hun zachte motoren
voor het hek dat elektronisch

open gaat zijn uit de radio
geknepen stemmen te horen

die uit verre streken komen
en van nooit eerder vernomen

wreedheden en moorden
spreken

 

Beeld: NASA
Gedicht: Elly de Waard, uit: Eenzang

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

IN EEN HOEK VAN HET VELD

In een hoek van het veld

onder heel sterke, geen
ranke, maar knoestige

berken, op de stenige
grond te gaan zitten,

de stok naast je neer te
leggen, de heuvels om

je heen te hebben en
de enige te zijn

die is te zien onder
de zachte, grijze lucht

waarvan de slippen, met
een bries gevoerd, je langs

de wangen en de lippen
strijken, en ernaar te

kijken hoe het rondom
donker wordt; en niets

meer te hoeven dan te
voelen hoe dit is –

in een inzicht, plotseling,
een weten, dat iedere

inspanning, die meer
wil dan alleen in de

beweging ervan iets
zinvols aan te geven

ijdel is, de zekerheid
van een ver evenwicht

van streven en
hernemen, van toegeven.

En om mijn gekwelde
leven, mijn gekweld

verleden groeit het duister
nu in evening dicht.

 

Beeld: Marijke Aveling, Blue
Gedicht: Elly de Waard, Eenzang

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

EN IK RUIK DE FIJNE BOSGROND

En ik ruik de fijne
bosgrond, die door de paarden

bij het slepen
opgerakeld wordt, de

omgewoelde aarde
die het verlangen in mij

wakker roept de liefste
daarin neer te leggen

haar te voelen, naar haar
naakt; de stammen liggen

al langs de straat, maar ik
talm nog steeds met verder

gaan en blijf ze gade
slaan in hun bedrijvigheid

de paarden, zo kalm
en Belgisch vierkant met

hun blonde manen, zo
archaïsch; aards en

onwerelds tegelijk

 

Uit: Eenzang Twee

Geplaatst in Algemeen, Eenzang Twee | 1 reactie