HET ARMAGEDDON van de oorlog

 

De hemel was bedekt, de zon scheen er als vlek
doorheen en om die plek een halo was verschenen
een purperen kring in het donkerende zwerk

Wij waren samendrommend in de lege hal van
een fabriek midden in de stad en onder
het aanzwellend en overdonderend lawaai

greep ik een trap, die afhing van de muur
van een verdieping hoger, ik klom naar het dak
waar zich nog enkele anderen bevonden en intussen

dacht ik steeds aan jou die nog beneden was –
het plat van het dak begon al in te zakken en ik
rende naar de rand: gebouwen waggelden

voorbij, straten raceten langs, kijk uit, daar, dáár! werd
er geschreeuwd en achter de daklijst spoot een zuil
van vuur omhoog – in mijn onmetelijke angst

ontsnapte mijn bewustzijn aan dit visioen
het brak mij wakker in een nacht die zwarter was
dan ooit, misschien zelfs ook het ooit van toen

 

Gedicht: Elly de Waard, De Aarde, de Aarde
Schilderij: Anselm Kiefer

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

NACHTBLAUW

 

Samengeklonterd in de duisternis
tot kleine brokken kleur gestold
verborgen tussen kluiten zwarte grond

Breekt zich onmerkbaar los
Nog vormeloos concentraat
ontfutseld aan een overdaad

van grofte, vecht zich
naar een eigen staat, volgend
verfijning ingeschapen

 

Gedicht: Elly de Waard, In die Tijd die
Beeld: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

EENZANG – DIE ENE (tevens een verhandeling over de gratie)

Weet je, dan word ik aangegrepen
door het onvermogen om over
te komen; zo denk ik dat jij
het toch nooit zult geloven

dat jij voor mij de enige
bent of dat jouw schoonheid van een
soort is die niet aangetast kan
worden door ouderdom, omdat het

wezen ervan van een substantie
is die onveranderlijk is: die
ongrijpbare gratie waarop
ook de jaren geen vat hebben of

dat onvergelijkelijke neigen
waarmee je iets in ontvangst nemen
kan, maar ach, zo redeneer ik maar
ik denk altijd in dat soort van

grootheden en word steevast teleur
gesteld, maar dat hindert niet, want
voor minder doe ik het niet en het
houdt al mijn strevingen gaande

 

Foto: Gabriele Viertel
Gedicht: Elly de Waard, Van Cadmium Lekken de Bossen

 

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties

EGMOND AAN ZEE

 

Winderig dorp, open naar zee
De laatste lichten van de Voorstraat
lopen uit in water

Golfjes van blauw steen, ingelegd
in de bestrating, lopen dood
in zand en vallen uit elkaar

Zand ligt tegen de gevels aan de boulevard
gestoven. De badgasten zijn weg
voor weer een jaar

Het is alsof het knipperend
reclameblauw steeds uitdooft
in het schuim en doffe zeegrauw

De wind jaagt op het plastic bekertje, het
stuitert over het trottoir, verdwijnt
ten slotte in een zijstraat

Ik huiver, zet mijn kraag op, draai
de autoramen dicht en start
de Cruiser – het is ook
voor mij laat

 

Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard, In het Halogeen

Geplaatst in In het Halogeen | 2 Reacties

ALTIJD (MORST DE BEUK)


                                             ALTIJD
morst de beuk dood hout, winter
en zomer. Ook op de grens
van lente is het nog bitter koud.

Het water is nu tot de grond
gestegen en in de kelder
van mijn woning loopt het over
trappen niet eens meer naar beneden.
Daaronder brak een sterfte onder
het huisgedierte uit.

Stemvork van de duistere voorjaarswind
die boom. De dubbele stam
om het hardst naar het weifelend
licht gestoten. Een dikke rimpel
fronst zich dieper op de plek
waar zijn gespletenheid eertijds
een aanvang heeft genomen.

Wind
waarin alles al gestorven is
en niets begint.

Gedicht: Elly de Waard, Van Cadmium Lekken de Bossen

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties