GELIJKHEID IN DIVERSITEIT HEEFT DE DEUR GEOPEND NAAR DE DICTATUUR VAN MINDERHEDEN

Hoofdcommentaar vandaag van “Le Figaro”, tweede landelijk dagblad van Frankrijk, naar aanleiding van de moord op leraar Samuel Paty

Vrijheid, gelijkheid, broederschap. Wat zal zijn leus binnenkort nog waard zijn als Frankrijk blijft buigen? Geïntimideerd, hulpeloos, vaak inschikkelijk, laat het land zich vertrappen, opvreten van binnenuit, verminken door een vijand die zijn dood wil: het islamisme. Zal de gruwelijke moord op een professor eindelijk het uur van de opleving slaan? De uitvoerende macht is onrustig, maar de aankondigingeffecten zijn verre van voldoende. 

Sinds 2012 en Mohamed Merah (die Joodse kinderen voor hun school doodschot) volgen de aanslagen elkaar op en lijken al die toespraken op elkaar.

Herbewapening moet eerst moreel zijn. Jarenlange chantage met behulp van woorden als islamofobie en racisme, alsmede identiteitspolitiek hebben het land vele breuken bezorgd. En zo heeft de worm zich in de vrucht genesteld. Hoofddoeken, boerkini, hallalmenu’s zijn dominant geworden; Onze Education Nationale schikt zich in om de vrede te bewaren. Hele wijken onderwerpen zich met onverschilligheid aan de dictatuur van predikers… Gelijkheid in diversiteit heeft de deur geopend naar de dictatuur van minderheden.

Deze herbewapening moet dan wel legaal zijn. We moeten een einde maken aan de tirannie van juridische dwalingen die ons ervan weerhoudt ons wetgevend arsenaal te versterken, weerhoudt om hier een bekeringsvereniging te ontbinden en daar een fundamentalistische moskee te sluiten. Het is niet aan rechters om hun interpretatie van de wet te dicteren. Het recente besluit van de Constitutionele Raad waarin een tekst werd gecensureerd waarin terroristen bij hun vrijlating uit de gevangenis gecontroleerd moeten worden, laat je sprakeloos. Als de basiswet deficiënt is, moet deze worden aangepast. De islamisten misbruiken onze overdaad aan bescheidenheid en onze taboes.

De eerste van alle vrijheden is veiligheid.

Herbewapening moet tenslotte politiek zijn. Immigratie, asiel, niet-begeleide minderjarigen: hun aantallen nemen jaar na jaar toe en dit is niet alleen aan de regels van de Europese Unie toe te schrijven. Deze massale toestroom is niet het teken van broederschap, maar de uitdrukking van bureaucratische nalatigheid in combinatie met een gebrek aan standvastigheid. Driekwart van de uitgesproken uitzettingen wordt niet uitgevoerd.

Alleen realisme zal het fanatisme overwinnen en Frankrijk in staat stellen degenen te verslaan die het land het zwijgen willen opleggen.

Geplaatst door Sylvain Ephimenco

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

VANUIT HET WATER

 

Liggend in bad naar buiten kijkend
zag ik Groet. Hoe gelukkig scheen de zon
op de kale, glanzende bomen. Het groen van een den
en de blauwe lucht erachter zo helder als de stem
van Deller – een enkel wit wolkje erin.

Verdiept als ik raakte in dit beeld en speciaal
in de weerspiegeling ervan in het water
waarin ik lag als in een wieg zag ik
mijn adem lichte rimpels jagen door de takken.
Achter het glas blies wind het uitzicht minder afstand in.

Groet, kompas voor mijn gevoel,
cardanisch opgesteld dit keer want onderworpen
aan de krachten van buiten, binnen en herinnering.
Ik liet het tot mijn lippen stijgen, kon ervan drinken.
Langzaam besloeg de ruit en werd het water stoffig.

 

Beeld: Badkamer Vogelwater, Foto’s: Frederique van Rijn
Gedicht Elly de Waard, Afstand 

Geplaatst in Afstand | 1 reactie

Ad Verbrugge over Corona en wat er mis is en was

 

LEIDEN – Hoe zal onze samenleving eruit gaan zien nu het ’nieuwe normaal’ veel langer dreigt te gaan duren dan we hoopten? Filosoof Ad Verbrugge maakt zich zorgen: „Er zijn twee pandemieën: het virus en de angst voor het virus.

De nieuwe coronamaatregelen doen vrezen voor verdere geestelijke, fysieke en financieel-economische schade bij grote groepen burgers, zegt de Leidse filosoof dr. Ad Verbrugge (53).
Verbrugge, verbonden aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, verdiepte zich de afgelopen maanden intensief in de coronacrisis.
Hij ging onder meer voor internetplatform De Nieuwe Wereld in gesprek met deskundigen op verschillende terreinen. „Deze nieuwe maatregelen waren te voorkomen geweest.”

Hoe kijkt u naar de situatie waarin Nederland zich nu bevindt?

„Ik word er vooral verdrietig van. We gaan bijna toe naar een noodtoestand, waarin allerlei grondrechten worden opgeschort: het recht van vereniging, de vrijheid van beweging, een groot aantal economische activiteiten. Hierover is in Nederland, anders dan in andere landen, nauwelijks debat, maar dit is voor een liberale rechtsstaat zeer ingrijpend. Ik vrees bovendien dat bepaalde gedrags- en systeemveranderingen, zoals de anderhalve meter en ook de digitalisering van het hoger onderwijs, blijvend worden omdat we een overmatige fixatie op ziektes ontwikkelen. Terwijl: dit was te voorkomen geweest als we ons in de zomer beter hadden voorbereid.”

Hoe dan?

“Ik pleit zelf al vanaf april voor het strikt beschermen van kwetsbare groepen – beter dan nu het geval is – en juist het vrijer laten van jonge en gezonde mensen. Daar hoort ook de inrichting van speciale corona(zieken)huizen bij om de ontwrichting van de reguliere zorg te voorkomen. In zo’n tweesporenbeleid kunnen grote delen van de economie gewoon blijven functioneren. De zomer hadden we moeten gebruiken om een nieuw gesprek op gang te brengen, waarin alle aspecten van deze crisis worden aangestipt – dus niet alleen de medische –, en waarin we ook praten over de schade die economisch is aangericht en ook geestelijk en fysiek. Inmiddels wordt duidelijk dat er binnen de wetenschappelijke wereld heel verschillende posities worden ingenomen. Er zijn topwetenschappers, onder wie ook Robbert Dijkgraaf, die de aanpak van het RIVM bekritiseren. Er is verder een initiatief van vooraanstaande Britse en Amerikaanse hoogleraren, die pleiten voor wat wij in Nederland aanvankelijk ook wilden: groepsimmuniteit opbouwen. En een hele groep Vlaamse medische wetenschappers is voorstander van het genoemde tweesporenbeleid. Wat ik schrikbarend vind, is dat dergelijke afwijkende meningen door de autoriteiten en veel media als bedreigend worden ervaren en vaak ook worden verketterd. Er zou al heel veel gewonnen zijn als we daar eens mee ophielden. Probeer liever een inclusiever verhaal te formuleren waarin ook die andere stemmen worden meegenomen.”

U zegt: de risico’s van corona voor de volksgezondheid staan in geen verhouding tot de schade die de maatregelen toebrengen aan economie en welzijn?

„Kijk, ik begrijp heel goed wat het kabinet doet en wat het wil. Het is erg lastig om tegenwicht te bieden als het volk angstig is. En in maart moesten ze snel handelen. Maar we weten inmiddels zoveel meer over de risico’s van het virus: de sterftecijfers zijn beduidend lager dan eerst werd aangenomen, het is veel duidelijker wie er grote risico’s lopen en er is betere medicatie. Wat mij stoort is dat desondanks het officiële verhaal niet fundamenteel wordt aangepast, zodat nu niemand weet waar dit gaat eindigen: nog twee weken, zes weken, tot in het voorjaar, of gaan we hier misschien nog wel drie jaar mee door? Het kabinet zet zijn kaarten op een vaccin terwijl dat een uiterst onzeker traject is. Alles is nu ongewis en dat is voor de vitaliteit van een samenleving zeer ondermijnend. Ik merk het aan mijn kinderen: ook die worden een beetje moedeloos omdat ze geen perspectief krijgen.”

U maakt zich zorgen om de jongere generaties?

“Ja, ik vind dat het offer dat zij brengen, nogal eens wordt miskend. Hun zorgen zijn zo groot: wat gebeurt er met onze studie, met onze toekomstige banen? Ze kunnen niet meer sporten, het verenigingsleven ligt stil, ze kunnen niet meer uitgaan. Velen hebben een bijbaantje in de horeca en raken die inkomsten kwijt. En op de lange termijn krijgen ze een rekening gepresenteerd die niet eens te overzien is. Dit alles terwijl voor hen de risico’s gering zijn. Het lijkt wel alsof we ons voor die werkelijkheid afsluiten, alsof we in een soort roes terecht zijn gekomen. Ik zeg weleens: er zijn twee pandemieën: het virus en de angst voor het virus.”

Wat gaat er gebeuren als deze noodsituatie voortduurt of zelfs verslechtert?

„Mijn grootste zorg op termijn is sociale onrust. Die sluimert al onder de oppervlakte. Zolang de directe economische gevolgen niet voelbaar zijn, doordat mensen nog overheidssteun krijgen, zal die wel beheersbaar blijven. Maar als eenmaal blijkt dat we het virus er niet onder kunnen krijgen, ondanks alle pogingen via apps, tests, vaccins, routekaarten en dashboards, dan zal het officiële verhaal zijn legitimiteit verder verliezen. Dan neemt de onzekerheid alleen maar toe en gaan groepen mogelijk rebelleren. Daarom is het ook zo belangrijk dat de overheid erin slaagt een verhaal te formuleren, waarin ook jongeren, voetbalsupporters en ondernemers die hun bedrijf verliezen, zich herkennen. Niemand mag zijn eigen veiligheid zo verabsoluteren, dat je iedereen zijn bewegingsvrijheid afneemt. We zullen met het virus moeten leren samenleven, of helemaal moeten ophouden met leven.”

Wierd Duk, DeTelegraaf

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

HET UNIVERSUM TUSSEN DRIE EN VIER

Ik plaats dit gedicht opnieuw omdat ik de tekening hieronder er absoluut bij wil hebben. Hij is gemaakt door Jason Padgett, een eenvoudige werknemer die een mathematisch genie werd nadat hij bij het verlaten van een café (in 2002 ) was beroofd en afgetuigd. De kopschoppers van toen wilden zijn leren jackje hebben. Een slag met een hard voorwerp op zijn achterhoofd bezorgde hem onder meer een zware hersenschudding.
Na zijn genezing merkte hij dat zijn zicht op de wereld totaal veranderd was.
Van alles dat maar ook maar licht gebogen was kon hij plotseling de mathematische structuur waarnemen. Hij was, zonder ooit iets met wiskunde te hebben gehad, daarin opeens een volwaardige savantgeworden. De specialisten die hem onderzochten verklaarden dat zijn hersenen bij het genezingsproces nieuwe verbindingen hadden aangemaakt en daarbij een gebied hadden aangeraakt dat onder normale omstandigheden nooit geactiveerd wordt.
Deze onderstaande tekening van het getal Pi, zoals hij dat zag is ongekend.

Ik vind het heel interessant om deze beide kunstzinnige creaties, de mathematische (“the key to the Universe”) van Padgett en de ‘wilde’ van Angelica Obino (Evolving, de zich ontvouwende)  hier bij elkaar te hebben, met mijn gedicht, dat zich op dezelfde manier tot het onderwerp verhoudt, in het midden.

P.S. En sinds ik gisteravond bij de VPRO de geleerde (en voormalige punk-zangeres!) Miranda Cheng zag (UvA, geboren in Taiwan), weet ik opeens ook waarom Pi tussen drie en vier zwalkt. Omdat onze wereld maar drie en een klein beetje vier dimensies kent!

 

Nooit komt het altijd groeiende getal
dat Pi aanduidt – drie komma één, vier, één
en een etcetera tot in het oneindige –
aan bij het volgende: de vier.

Achter het leesteken slingeren al
sinds het ontstaan van het heelal
de decimalen zich in willekeur de ruimte in –
lichtende staart van een komeet

die tijd en werelden ontsteekt – in een
opeenvolging zonder patroon of zich
herhalen. Cirkel en doorsnee liggen
in verhouding vast, maar binnenin

woekert en zindert het van leven.
Geen hij is het, geen zij, het is het
allebei: het wezen, het principe
van de schepping zelf, van de genese.

 

Gedicht Elly deWaard, De triniteit van Pi (herschreven, 2020)
Beeld: Jason Padgett, Pi, getekend in de zuivere geometrie van ruimte en tijd
Schilderij: Angelica Obino: Evolving

 

Geplaatst in Algemeen, Eenzang, In die tijd die | Een reactie plaatsen

IN TIJDEN VAN HITTE EN BENAUWDHEID

Drie dames, wit als schuim
spoedden zich door de golven

haar haren wapperend
in de wind, waadden zij

tegen de stroming in
en voor zij rond een bocht

uit het zicht verdwenen
(even plotseling haast als

zij waren verschenen
je kon je zelfs afvragen

of zij er waren geweest – )
hadden de krekels

bij haar naderen steeds
even gezwegen, maar

de alomtegenwoordigheid
van hun hameren

was er nooit minder om
geweest; en gaandeweg

groeide weer het idee
dat zij het waren

die de hitte door de dag
heen loodsten en de dagen

door de hitte en aan
dit alles voegde zich

terwijl de druiven rijpten
in de schaduw van

hun groen nu ook een
minuscule steenhouwer toe

met zijn geluid van een
heel zenuwachtig

horloge

 

Gedicht: Elly de Waard, Eenzang Twee
Foto: Hank Dussen, Witte wieven

Geplaatst in Eenzang Twee | Een reactie plaatsen