OVERROMPELING

 

De adem van de glasblazers
blaast het papieren landschap van
de schilder Hockney kleur en leven in

De meidoorns, die het zoveel jaren
lang regeren van de Britse koningin 
met hun standvastigheid 

en helderheid verbeelden, zijn
het centrum van de afbeelding, die in
de hoge ramen van de kathedraal 

van zon doorschenen, in kleuren
en plezier uitspat – de donkere
ruimte van de eeuwen in

 

 

Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Beeld: David Hockney
Raam: Westminster Abbey

Geplaatst in Algemeen | 4 Reacties

DE TWEE SCHALEN / Een denkbeeldige discussie met Leo Vroman

 

Ik hoorde een wijs man
laatst zeggen (het was
de dichter Leo Vroman)
dat het geen zin heeft
je om je lot te beklagen
omdat de natuur geen
rechtvaardigheid kent.

Ik zou dit graag
preciezer willen. In het
eerste heeft hij gelijk.
Maar de natuur kent
wel degelijk een rechtvaardig
in de zin van, dat zij streeft
naar balans. De weegschaal
van Vrouwe Justitia

draagt bij haar geen
morele waarden, maar
de zwaartekracht
van de aarde en de zuivere
snelheid van het licht.
Zij is het wegen zelf
als het ware: zij trekt recht
maar zij spreekt het niet.

 

Gedicht: Elly de Waard, uit:De Aarde, De Aarde
Beeld: Jeroen Henneman

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

IN PLAATS VAN ZEGGEN

 

 

Ik zat. Zij ging voorbij.

En ik herinnerde mij
plotseling dat ik vergat

om haar te vragen wat
mij enkele dagen nu al

bezig hield: Zeg, weet je wel
hoeveel gedichten ik ooit

op je schreef? Vanuit een
hartstocht die ik, ze herlezend 

herbeleef en die mij
ongeduldig naar je maakt. 

Maar ook nu bleef mijn vraag
onuitgesproken binnen in

mij, want voor ik zo ver
was dat ik het woord kon 

nemen was jij, was zij,
met haar snelle pas 

alweer verdwenen 

 

Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd
Sculptuur: Alberto Giacometti

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

OOIT

 

 

 

De wind waait geuren aan van vuur
en achter de wind een rimpeling
van in de tijd verloren dagen

o mocht niet één geluid van luisteren
dit stille breken, deze vage
notie van schaduw tussen de olijven

 

 

 

Gedicht: Elly de Waard, uit; Van Cadmium Lekken de Bossen

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

HET BOS EN IK

 

 

Wat is een tuin? een stukje grond
omheind vanwege eigendom,
in mijn geval is het een bos.
Er zit geen plan achter mijn tuin
hij is gegroeid zoals de bomen.

Op een bepaalde dag ben ik
begonnen met naar licht te zoeken
omdat er nergens nog zon was:
hangende takken snoeide ik
om weer rechtop te kunnen lopen.

Struiken en kreupelhout verstikten,
zag ik, mooie oude bomen:
ik begon ze te bevrijden,
maaide meer en meer het gras
om ze een plateau te geven

dat hun schoonheid zichtbaar maakte,
er kwam schaduw, er kwam licht
dat ook uitzicht met zich meebracht.
Tuin werd ruimtelijk en landschap
en met trots dragen de stammen,

opgeschoond tot zuilen, nu hun
bladeren- of naaldenkroon.
Zo is mijn partnerschap met
de natuur, de wildernis, die ook
die van mijn eigen binnenste is.

Coda:
Wie de ouderdom haalt en wordt
tot hoe hij in aanleg werd bepaald
is uitzonderlijker dan de horde
ongedefinieerden die nog dwaalt.

 

Gedicht: Elly de Waard, 2021, ongepubliceerd
Eigen foto

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties