HET ONHERINNERBARE

De droom die ik zoëven
had, werd afgedekt al
door de dag; een lichtflits
van een beeld schoot er
doorheen en liet mij achter
met de pijn van iets
dat net nog was beleefd
en nooit meer
te herinneren zou zijn

Het gevoel dat bij iets
voorgevallens hoort
kan het niet stellen zonder
beeld of woord, zonder het
houvast van een vorm
gaat het verloren
op wat het meer is van
zichzelf in de stille storm
van alledag –

 

Beeld: Gabriele Viertel, Anna
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties

I.M. ONZE DIEREN

 

STAREND UIT HET RAAM

De Noordwester is hier
de meest geduchte wind
Hij zandstraalt onze
keukenramen, sinds
de bosrand richting zee
is weggehaald

Krachtig en mannelijk
is hij. Hier leven alleen
mannelijke winden
De zuchtjes van de vrouwen
toeven meestentijds
in zuidelijker streken
‘zoeltjes’ hetend en in
de avonden wel ‘koeltjes’

Maar wat geeft het, geen plezier
in woordspel sinds van ons
is weggehaald ons liefst
en sterkst en vrouwelijk huisdier

 

Foto: Lisa van Verre, Caressa
Gedicht: Elly de Waard, Vosje

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

SPRACHE DER VOGEL | BERICHT VAN DE VOGEL

 

 

Misschien wel voor het leven getraumatiseerd
de eitjes van het vogeltje dat toen ik door een kier
van het postkastje keek om te zien of zij nog
tussen mijn brieven op het mosnestje zat te broeden
in paniek haar vleugels spreidde om zich zo plat en
breed mogelijk over het broedsel te drukken –
Ik schrok van de menselijkheid ervan
van de klauwtjes die zich om mijn hart sloegen

 

 

Beeld: Anselm Kiefer, Sprache der Vogel
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

TEGEN DE AVOND…

Tegen de avond, als het gegil
van de dag wegsterft en het strand
leeg raakt, de zee kalmer wordt
met een brede langgerektheid
die zich als een verzadigdheid
van alle geluid van je meester maakt

en zich een zachte nevel
als grijs leder over alles uitspreidt

dan aan te schuiven op een verloren
zitplaats tussen de gedempte stemmen
en het deinen van het water
en bij het getij van beide
dan weer wel en dan weer niet
te horen

 

 

Foto: Anita Koster, Strandpaviljoen Zuid
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Anderling | Een reactie plaatsen

HET SPREKEN VAN DE HALMEN

 

 

Het spreken van de halmen klinkt als grazen
nu zij alleen gelaten zijn met wind.
Laagste gewas, dat sinds de nacht is ingekeerd
tot aarde van zich horen laat.

De korte rukken die ze stilte doen verbreken
zijn gelijk aan die van lippen die ze scheuren –
zijn dit al hun woorden? Is hun betekenen,
gezond of ziek, in zegevieren en in breken – identiek?

De nacht bezielt de struiken
zij spreiden huiver tot de maan
tussen twee bomen in een bocht
plotseling haar licht werpt als uit luiken.

 

Foto: Marijke Aveling, Roerloos riet
Gedicht: Elly deWaard, Furie

 

 

Geplaatst in Furie | 2 Reacties