VAN AARDSCHORS NAAR BOOMSCHORS, een vingerwijzing

Het genot de ruwheid
aan te raken van een
schors, dat aan een boom vast
zit, dit schors aan deze

boom en het verschil met
dat, dat gladder is, aan
die, en dat het onverstoft
is, wel bestoven

met zand en vocht –
te voelen dat je vingers
leven, dat hun huid
een eigen tekening

draagt van ongesteven
onverharde schors
dat zo sensibel is
omdat de fijnste zenuwen

er met de ribbelingen
zijn verweven

1995, Het Zij (gedicht is bewerkt)

Dit bericht is geplaatst in Het Zij. Bookmark de permalink.

1 Reactie op VAN AARDSCHORS NAAR BOOMSCHORS, een vingerwijzing

Toon Reacties (1)

Geef een reactie