POSTUUM (op verzoek, een vroeg gedicht)

Aan de arm van je nabestaande zag ik je horloge –
de tijd gespte zich los van haar pols en wond zich
om die waaraan hij hoorde, juist op het moment
dat hij daarvan op zijn beurt weer werd losgemaakt
om niet te storen bij de innigheid, een kras te worden
van het tederste gebaar. Het was niet lang daarna
dat hij voorgoed ontknoopt werd, afgelegd, ontbonden
neergelegd naast het hoofdkussen bij de andere
kleine bezittingen van aan het lijf.

Niet meer opgewonden groeide hij nog even door
zoals een nagel na de dood, nadat het lichaam
met een laatste krachtige beweging
de tijd afsloot.

Uit: Afstand
Portret van de achterzijde van de bundel

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op POSTUUM (op verzoek, een vroeg gedicht)

Toon Reacties (2)

Geef een reactie