PARIJS / FRANCOISE

 

O HAVELOOS
gevleugelden – wij – in ons nest

in de zo hoge
lucht. Waar de wind ons langs

de slapen strijkt
en som in de haren rust. Waar

vogels die uit volle vlucht
zijn neergestreken

onder een hemel
die van veren is doorstoven spreken

in een schittering
van vuur en regenbogen

en waar zich onder ons
een afgrond uitstrekt

van het diepste azuur.
Waar, vraag ik je, vriendin

viendslieveling
zal ik de kus, die aanraking

van het zingen van mijn mond
dan plaatsen –

op je lippen
of straks voor je voeten op de

verre aarde, de
naar af te dalen grond?

Uit De hemel van Toulouse

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *