O, zwaar is het hart

O zwaar is het hart dat als een peer
aan aderen in mijn borstkas hangt.
Gezwollen van verdriet, te hoog voor
dorst. De luchtbel van de kale kroon van
takken aan de boom herschept zich
in de nerven van zijn blad, ontvleesd
en schoon. Een fijnvertakt patroon
als van een spinnenweb. De vormen
spiegelen zich aan elkaar in een proces
van altijd durende herordening

van hun structuren. Zie het schors
dat licht door glas op lakens legt, glas
waar de adem van de maker in beklijft,
zie de zorgvuldigheid! – Als het IJsselmeer
bij storm, driftig en kort van slag
en soms een snelle kabbeling, golft
zij. Een steen van licht die roerloos in
haar rimpelen ligt, ben ik. – Ik zet mijn
lippen aan haar hoorn en hoor! Van heel
ver dringt haar roepen tot mij door.

Het gedicht is nummer 21 uit Wildernis van verbindingen
De eerste foto is van Berthe van Soest