DUNNENDE SCHADUW VAN OKTOBER

Dunnende schaduw van oktober

in de bomen of de stad
een overdaad aan

luchtigs had. Ik haast mij
langs de band van haar

trottoir, waar het blad
zich al verzameld heeft, tot

waar die afbuigt naar
de ruimte van een plein

en ik een brasserie in ga –
mijn koffie schuimt

in gouden randen en dampt
zijn geuren, ik zie

mijzelf in de weerspiegeling
van het glanzend

apparaat verkleuren
als de stoom van nieuwe espresso

mijn gezicht beslaat
dat onophoudelijk bijna

op de ingang is gericht
– weldra

zullen glazen deuren
haar immers

binnensluizen uit
de straat! Weldra zal haar

aanwezigheid de hele
ruimte vullen en

opbeuren!

Uit:Eenzang