NAGLOEI

 

 


Achter de duinen smeult een duister vuur
dat plotseling een net van druppels aan de struiken doorlicht.
Haveloze ruigte, slordige kracht van bloei.

Op de tuintafel liggen dorre bladeren,
achteloos als beduimelde speelkaarten,
overgebleven uit een ander seizoen.

Het huis draagt een vermolmde goot waaronder stenen,
als een vijver opgeklaarde lucht na regen,
spiegelend raamglas houden ingelijst.

Onder dit oppervlak straalt leven,
warm geel licht, groen van planten, rood van boeken –
in onherbergzaamheid gebleven intimiteit.

 

 

Gedicht: Elly de Waard, uit Afstand
Eigen foto’s

Dit bericht is geplaatst in Afstand. Bookmark de permalink.

4 Reacties op NAGLOEI

Toon Reacties (4)

Geef een reactie