END OF SUMMER

De dichter en Nobelprijslaureaat 2020, Louise Glück, bezingt in deze, haar bekendste bundel, waarin drie sprekers figureren: een mens, gepersonifieerde bloemen en een goddelijkheid, het afscheid van de zomer met deze berisping aan het adres van de goddelijke.

 

Nadat alle dingen me gebeurden
gebeurde de leegte me.

Er is een grens
aan het plezier dat ik had in vorm – 

Ik ben niet als jij hierin,
ik heb geen bevrijding in een ander lichaam,

ik heb geen nood
aan onderdak buiten mijzelf – 

Mijn arme geïnspireerde
creatie, jij bent
verstrooiingen, tenslotte,
alleen samenvatting; je bent
te weinig als ik uiteindelijk
om me te plezieren.

En zo onvermurwbaar –
je wilt afgekocht worden
voor je verdwijning,
alles uitbetaald in een stuk aarde,
een aandenken, zoals je eens
werd beloond voor werk,
de schriftgeleerde betaald
in zilver, de schaapherder in gerst

hoewel het niet aarde
is die blijvend is, niet
deze kleine schilfers materie – 

Als je je ogen zou openen
zou je me zien, zou je
de leegheid van de hemel zien
gespiegeld op aarde, de velden
open opnieuw, levenloos, bedekt met sneeuw –   

dan wit licht
niet langer vermomd als materie.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: Elly de Waard, Doornvlak

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op END OF SUMMER

Toon Reacties (1)

Geef een antwoord