ZO STIL IS…

13512177_1068761589887606_867467747571251289_n

Zo stil is de slinkende maan
nu zij haar gezicht verbergt

in de nevels van het aardrijk –
terwijl zij zich geruisloos rept

om haast verstolen over haar schouder
naar mij kijkend snel

tussen de takken te verdwijnen
in dit heimelijkste uur

van de nacht, nu de ochtend
niet meer ver is; wie haar ziet

heeft geluk gehad

 

Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Het Zij | 2 Reacties

EN ALS IK BIJ DE ZEE

13516285_1065708556859576_432968748697751504_n

En als ik bij de zee
ben en er niemand

is, het strand zo schoon en
onbetreden, de wind

een milde bries, het
geuren zilt en ik de luiheid

zie waarmee de kleine
golven zich tot mij

wenden, die golven die
als leeuwenklauwen zo

gracieus en speels
zich om je enkels vlijden –

denk ik aan jou
maar het blinkend, schitterend

water staart met het blauw
van niemands ogen naar mij

terug

 

Foto: Saskia Boelsums
Gedicht: Elly de Waard

Geplaatst in Het Zij | 5 Reacties

WILDCAT DAYS

streamingwater

 

Water dat stroomt, ik word gedragen
Drumstokken in het zand geslagen

Oevers schieten voorbij in vlagen
Scheepshoorns zijn niet te bedaren

Strakke bries die golft in mijn haren
Geluk vandaag niet te verklaren

 

 

 

Prent: Streaming water, Natalia Moroz
Gedicht: ongepubliceerd, Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

THE MISSING MAN

800px-Missing_Man_Flyover_formation

EN QUATRE

Omhelzen zij en kussen
zich de nacht in, deze vier
wensend elkaar behouden
vaart, behouden vlucht

Gescheiden van elkaar en ver
toch samen want per paar
elk tweetal bij zich heeft
een hondendier

De dag de langste was van
het jaar, de nacht zal kort zijn
maar hierna steeds lengen

Van de geliefden, uitvliegend
in rust, keert morgen
een niet terug

Elly de Waard: De aarde, de aarde

Geplaatst in De aarde | 1 reactie

BRYAN FERRY

CkwypjuUYAET2V6

 

Van heimwee zingende mansirene, Adonis –
Naast hem draaft het paard van zijn muziek
Een rit waarop ik dadelijk instap
naar een ongerichte herinnering maar
zo compleet als enkel een gebied kan zijn
dat je getroffen door een toon, een geur, een stem
plotseling opnieuw betreedt en overziet

Het dient zich aan als het totaal
van een tijdperk waar je deel van uitmaakte
glanzend, divers, vitaal
en niets meer dan een haarscheur
die je hiervan scheidt – die gaandeweg
zich uitbreidt tot een scheur van pijn
omdat het zo nooit meer zal zijn

 

Ongepubliceerd (tweede versie)

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties