LUIK

Luik in de schemering, ik hou
van Luik: het is asgrauw

glashelder toch, met hier en daar
reeksen van ramen oplaaiend

in een roodkoperen gloed –
van kolen gestookt schouwspel

tussen repen kartelig, beroet
beton. De Maas een stroom

van lood; haar water, ooit toch
uit een sprankeling van

bergbeken ontstaan, vervoert
hier enkel nog zijn dood.

Ik volg de vloed
van het verkeer terug, ik voel wel

dat dit moet, dat ik word
meegedragen, stapvoets in tegen

de waterstoet. Op de verlaten
kade staat een wagen

in een plas van ingeslagen ramen-
glas, als in de glinstering van

zijn bloed

uit:Anderling