IN WINTER THUIS

De kamer is in evenwicht
met name waar zij ligt
en leest en ingebed in kleuren is

De bank, het blanke deurenhout, haar wit
van kleren, het zachte van haar lichaam
zelf – van buiten klinkt

gedempt het ruisen door van wind
Binnen verzengt vuur, het nooit getemde
verder het verse, sissende hout

De geur verspreidt zich en de ketel
zucht zich leeg. Slaapt zij?
Haar donkere oog
van over de boekrand op mij rust

Uit: Strofen