WATER, VUUR

Als water onder een
bewolkte lucht, met daarin
stukjes goud van zonlicht
kaatsend, zo helder
en ook koel wel zijn ze
als je denkt, maar als je met
open ogen dromerig bent
verkleuren ze tot het
violet van drogende
hortensia’s, zo fijntjes

en zo oud, zo ingetogen.
Soms groeien ze intens
op me, die kleur is niet
te vergelijken, een laser-
straal van blauw en zwart,
ontstoken aan de hersens
zelf, die door de loop van
de pupil wordt afgevuurd op
het bevel van het bonzen
van je hart, je hart.

Gedicht uit: Onvoltooiing
Beeld: Jak Beemsterboer, Missing, sound of the siren