TUSSEN OUD EN NIEUW

Het is alsof de kleine struiken
gloeien in hun dunste takken,

brandend gewreven aan het gewicht
van een te laag hangende hemel in beweging.

Ze worden opgezadeld met het licht
dat het seizoen zichzelf onthoudt –

lopers, aan eigen grond gekluisterd
ingezet op het laatste traject

van de trage estafettegang naar lente.
De kortste dag is al voorbij

maar, als een man die je passeert:
zijn avondlijke schaduw is nog donkerder dan hij.

 

Eigen foto
Gedicht uit Afstand, bewerkt 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op TUSSEN OUD EN NIEUW

Toon Reacties (2)

Geef een reactie