VANUIT HET WATER

 

Liggend in bad naar buiten kijkend
zag ik Groet. Hoe gelukkig scheen de zon
op de kale, glanzende bomen. Het groen van een den
en de blauwe lucht erachter zo helder als de stem
van Deller – een enkel wit wolkje erin.

Verdiept als ik raakte in dit beeld en speciaal
in de weerspiegeling ervan in het water
waarin ik lag als in een wieg zag ik
mijn adem lichte rimpels jagen door de takken.
Achter het glas blies wind het uitzicht minder afstand in.

Groet, kompas voor mijn gevoel,
cardanisch opgesteld dit keer want onderworpen
aan de krachten van buiten, binnen en herinnering.
Ik liet het tot mijn lippen stijgen, kon ervan drinken.
Langzaam besloeg de ruit en werd het water stoffig.

 

Beeld: Badkamer Vogelwater, Foto’s: Frederique van Rijn
Gedicht Elly de Waard, Afstand 

Dit bericht is geplaatst in Afstand. Bookmark de permalink.

1 Reactie op VANUIT HET WATER

Toon Reacties (1)

Geef een antwoord