THE GOLD LILY

 

Omdat ik waarneem
dat ik stervend ben nu, weet
dat ik niet meer zal spreken, niet
de aarde zal overleven, er uit
teruggeroepen wordt weer, nog geen
bloem, een ruggegraat alleen, grof slijk
hangt aan mijn ribben, roep ik u,
vader en meester: om mij heen
begeven al mijn metgezellen het, denkend      
dat u het niet ziet. Hoe
kunnen ze weten dat u ziet
als u ons niet redt?
Bent u, in de zomerschemering
nabij genoeg om de verschrikking
van uw kind te horen? Of
bent u niet mijn vader,
u die mij groot bracht?

 

Gedicht: Louise Glück, The Gold Lily
Vertaling: Elly de Waard

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op THE GOLD LILY

Toon Reacties (2)

Geef een antwoord