DE WILDE IRIS – VAN LEVEN NAAR DOOD (EN VERDER)

Aan het einde van mijn lijden
was er een deur.

Luister goed naar mij: dat wat jij dood noemt
herinner ik me.

Bovengrondsheid, geluiden, verschuivende pijnboomtakken.
Dan niets. De zwakke zon
flakkert over de droge oppervlakte.

Het is verschrikkelijk om te overleven
als bewustzijn
begraven in de donkere aarde.

Toen was het voorbij: dat wat je beangstigt,
een ziel te zijn en onmachtig
om te spreken, houdt abrupt op, de stijve aarde
buigt een beetje. En wat ik voor vogels hield
stoof door lage struiken.

Jij die je niet de overgang
herinnert vanuit de andere wereld
ik zeg je dat ik weer kon spreken: wat er ook
terugkomt uit de vergetelheid komt terug
om een stem te vinden:

uit het centrum van mijn leven kwam
een geweldige fontein, diepe blauwe
schaduwen op azuurblauw zeewater.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

6 Reacties op DE WILDE IRIS – VAN LEVEN NAAR DOOD (EN VERDER)

Toon Reacties (6)

Geef een reactie